نسیمِ بادِ صبا دوشم آگهی آورد
که روزِ محنت و غم رو به کوتهی آورد
به مُطربانِ صَبوحی دهیم جامهٔ چاک
بدین نوید که بادِ سحرگهی آورد
بیا بیا که تو حورِ بهشت را رضوان
در این جهان ز برایِ دلِ رهی آورد
همیرویم به شیراز با عنایتِ بخت
زهی رفیق که بختم به همرهی آورد
به جبرِ خاطرِ ما کوش کـاین کلاهِ نمد
بسا شکست که با افسرِ شهی آورد
چه نالهها که رسید از دلم به خرمنِ ماه
چو یادِ عارضِ آن ماهِ خرگهی آورد
رساند رایتِ منصور بر فلک حافظ
که اِلتِجا به جنابِ شهنشهی آورد
تکیه بر اختر شب دزد مکن کاین عیار
تاج کاووس ببرد و کمر کیخسرو
«حافظ»
(کَ کَ لَ یا لِ) (اِ.) شانه به سر، هدهد.
(کُ) (اِمر.) غوزه خشخاش که از آن تریاک گیرند.
(اِ.) غذایی که از سرخ کردن سبزیها، سیب زمینی با تخم مرغ تهیه میشود.
(اِ.) فاخته، آواز و صدای فاخته.
(اِ.) نوعی از پارچه ابریشمین زر - دوزی.
(ص.) دارای کوک به عنوان وسیله تنظیم مثل ماشین، ساعت، عروسک و...
(اِ.)
۱- محله، برزن.
۲- مجموعهای از ساختمانهای مسکونی واقع در یک نقطه معین: کوی دانشگاه.
۳- راه فراخ و گشاد، گذر.
(کَ) (اِ.)
۱- زمین وسیع و شوره زار.
۲- شیر ژیان.
(کَ) (اِ.)
۱- کنج و گوشه خانه.
۲- پیمانه.
(کَ وِ تَ) (مص م.) کوفتن، کوفتن غله یا چیز دیگر.
(کَ وِ تَ یا تِ) (ص مف.) غله کوفته شده.
(کَ) (اِ.) = کویشه. گویس. گویش. گویشه: ظرف دوغ و ماست.
(کَ) (اِ.) موی میان سر، کاکل.
(کَ) (اِ.) بیرون و اندرون دهان.
(کَ مَ دَ) (مص ل.) (عا.) حال مرغی است که میخواهد بچه بگذارد.
(کَ) [ معر. ] (اِ.) نک قپان.
(کَ پَ) (اِ.) آلونگ، خانهای که از نی و حصیر ساخته باشند.
(کَ پَ رِ) (اِ.) (عا.) = کبره: چرکی که روی اشیاء بندد.
(کَ) [ فر. ] (اِ.)
۱- غشا یا پوشش یا ساختار دیگری که بافت یا اندامی را دربر - میگیرد.
۲- پوشش لعاب مانندی معمولاً از جنس پلی ساکارید که لایهای محافظ به دور برخی باکتریها میسازد، پوشینه. (فره).
۳- دارویی که دارای ...
(کَ پَ) (اِ.) (عا.) کفل، سرین.
