نسیمِ بادِ صبا دوشم آگهی آورد
که روزِ محنت و غم رو به کوتهی آورد
به مُطربانِ صَبوحی دهیم جامهٔ چاک
بدین نوید که بادِ سحرگهی آورد
بیا بیا که تو حورِ بهشت را رضوان
در این جهان ز برایِ دلِ رهی آورد
همیرویم به شیراز با عنایتِ بخت
زهی رفیق که بختم به همرهی آورد
به جبرِ خاطرِ ما کوش کـاین کلاهِ نمد
بسا شکست که با افسرِ شهی آورد
چه نالهها که رسید از دلم به خرمنِ ماه
چو یادِ عارضِ آن ماهِ خرگهی آورد
رساند رایتِ منصور بر فلک حافظ
که اِلتِجا به جنابِ شهنشهی آورد
جوانی شمع ره کردم که جویم زندگانی را
نجستم زندگانی را و گم کردم جوانی را
«شهریار»
(دَ) (مص ل.) کوچ کردن.
(کُ یا کِ) (اِ.) =کوز. کویج: زالزالک.
(ص.) پشت دوتا، خمیده.
(ژِ) خر سفید رنگ.
(پُ) (ص مر.) = گوژپشت:
۱- کسی که پشتش خمیده شده باشد.
۲- بدشکل، بدترکیب.
(اِ.)
۱- آواز بلند.
۲- میزان کردن یک آلت موسیقی مطابق دستگاهی خاص.
۳- ابزاری در ساعت یا بعضی از اسباب بازیها که با پیچاندن فنر مخصوص ساعت را تنظیم یا اسباب بازی را به کار میاندازد. ؛توی ~کسی یا ...
(اِ.) گنبد.
(اِ.) کمان.
(اِ.) بخیه درشتی که بر جامه بزنند.
(زَ دَ) (مص م.) دوختن پارگی، بخیه زدن.
(شُ دَ)(مص ل.)۱ - هماهنگ شدن ساز و آواز.
۲- کنایه از: شاد و خوشحال شدن.
(کَ دَ) (مص م.)
۱- هماهنگ کردن سازها و آوازها.
۲- (عا.) تحریک کردن، برانگیختن.
(کُ) [ فر. ] (اِ.) درختچهای از تیره کتانیان که از برگهای آن در امور پزشکی استفاده میشود و کوکایین هم از آن گرفته میشود. برگهای خشک شده آن مانند چای است و هنگام جویدن اثری مانند توتون دارد.
(کُ) [ فر. ] (اِ.) مادهای است بی بو و تلخ که از برگ درخت کوکا استخراج میشود، خاصیت بیهوش کنندگی دارد. مصرف زیاد آن اعتیادآور است.
(کَ کَ) [ ع. ] (اِ.) ستاره. ج. کواکب.
(کُ کَ) (اِ.) گیاهی زینتی دایمی از تیره مرکبان دارای گلهای پُر پَر، زیبا و بادوام.
(کَ کَ بَ یا بِ) [ ع. کوکبه ] (اِ.) جلال، جلوه، شکوه.
(کُ تِ) [ انگ. ] (اِ.) مخلوطی از مشروبات مختلف (جین، ویسکی و غیره).
(~. مُ لُ تُ) (اِ.) بطری پر شده از ترکیبات قابل اشتعال و منفجره، دارای فتیلهای که کمی پیش از پرتاب کردن آتش میزنند.
(~.) [ انگ. ] (اِمر.) مهمانی عصرانه همراه با پذیرایی به وسیله مشروبات ا لکلی.
