شاهنامه فردوسی – هفت خوان رستم

خوان نخست جنگ رخش با شيرى

برون رفت پس پهلو نيمروز
ز پيش پدر گرد گيتى فروز

دو روزه بيك روزه بگذاشتى
شب تيره را روز پنداشتى

بدين سان همى رخش ببريد راه
بتابنده روز و شبان سياه‏

تنش چون خورش جست و آمد بشور
يكى دشت پيش آمدش پر ز گور

يكى رخش را تيز بنمود ران
تگ گور شد از تگ او گران‏

كمند و پى رخش و رستم سوار
نيابد از و دام و دد زينهار

كمند كيانى بينداخت شير
بحلقه در آورد گور دلير

كشيد و بيفگند گور آن زمان
بيامد برش چون هژبر دمان‏

ز پيكان تير آتشى برفروخت
بدو خاور و خاشاك و هيزم بسوخت‏

بران آتش تيز بريانش كرد
ازان پس كه بى‏پوست و بى‏جانش كرد

بخورد و بينداخت زو استخوان
همين بود ديگ و همين بود خوان‏

لگام از سر رخش برداشت خوار
چرا ديد و بگذاشت در مرغزار

بر نيستان بستر خواب ساخت
در بيم را جاى ايمن شناخت‏

دران نيستان بيشه شير بود
كه پيلى نيارست ازو نى درود

چو يك پاس بگذشت درّنده شير
بسوى كنام خود آمد دلير

بر نى يكى پيل را خفته ديد
بر او يكى اسپ آشفته ديد

نخست اسپ را گفت بايد شكست
چو خواهم سوارم خود آيد بدست‏

سوى رخش رخشان بر آمد دمان
چو آتش بجوشيد رخش آن زمان‏

دو دست اندر آورد و زد بر سرش
همان تيز دندان به پشت اندرش‏

همى زد بران خاك تا پاره كرد
ددى را بران چاره بيچاره كرد

چو بيدار شد رستم تيز چنگ
جهان ديد بر شير تاريك و تنگ‏

چنين گفت با رخش كاى هوشيار
كه گفتت كه با شير كن كارزار

اگر تو شدى كشته در چنگ اوى
من اين گرز و اين مغفر جنگجوى‏

چگونه كشيدى بمازندران
كمند كيانى و گرز گران‏

چرا نامدى نزد من با خروش
خروش توم چون رسيدى بگوش‏

سرم گر ز خواب خوش آگه شدى
ترا جنگ با شير كوته شدى‏

چو خورشيد بر زد سر از تيره كوه
تهمتن ز خواب خوش آمد ستوه‏

تن رخش بسترد و زين بر نهاد
ز يزدان نيكى دهش كرد ياد

دیوان حافظ - گل بی‌رخ یار خوش نباشد

خوان دوم شاهنامه – يافتن رستم چشمه آب

خوان سوم شاهنامه – جنگ رستم با اژدها

خوان چهارم شاهنامه – كشتن زنى جادو را

خوان پنجم شاهنامه – گرفتار شدن اولاد به دست رستم

خوان ششم شاهنامه – جنگ رستم و ارژنگ ديو

خوان هفتم شاهنامه – كشتن رستم ديو سپيد را

اشعار شاهنامه, اشعار فردوسی, جنگ رخش با شيرى, خوان اول شاهنامه, خوان نخست, خوان نخست جنگ رخش با شيرى, شاهنامه, شعر, شعر پارسی, شعر فارسی, شعر فردوسی, فردوسی, هفت خوان رستم

بدون نظر

در شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذارید

مرا زمردم نا اهل چشم مردمی است
امید میوه ز شاخ بریده ای دارم
«رهی معیری»

دیوان حافظ – دوستان دختر رز توبه ز مستوری کرد

دیوان حافظ – صوفی بیا که آینه صافیست جام را

دیوان حافظ – میر من خوش می‌روی کاندر سر و پا میرمت

دیوان حافظ – روزگاریست که سودای بتان دین من است

دیوان حافظ – اگر به مذهب تو خون عاشق است مباح

دیوان حافظ – بتی دارم که گرد گل ز سنبل سایه‌بان دارد

دیوان حافظ – در نمازم خم ابروی تو با یاد آمد

دیوان حافظ – دلی که غیب نمای است و جام جم دارد

شاهنامه فردوسی – آفرینش مردم

شاهنامه فردوسی – داستان ضحاك با كاوه آهنگر

شاهنامه فردوسی – آمدن رستم نزديك شاه مازندران به پيغمبرى

شاهنامه فردوسی – خشم گرفتن كاوس بر رستم‏‏

شاهنامه فردوسی – به زن خواستن كاوس سودابه دختر شاه هاماوران را

شاهنامه فردوسی – سير نشدن ضحاك از جستجوى

شاهنامه فردوسی – كشته شدن ايرج بر دست برادران‏

شاهنامه فردوسی – پيام فرستادن رستم به نزد شاه هاماوران

فرهنگ معین

واژه مورد نظر خود را جستجو کنید

جستجوی واژه

لیست واژه‌ها (تعداد کل: 36,098)

کلن

(کُ لَ) (اِ.) پنبه زده شده که آن را برای ریسیدن گلوله کرده باشند.

کلنبه

(کُ لُ بَ یا بِ) (اِ.)
۱- کلیچه‌ای که آن را از حلوا و مغز بادام پر ساخته باشند.
۲- گلوله.

کلنجار

(کَ لَ) (اِ.) برخورد همراه با تلاش، مبارزه و کشمکش با کسی یا چیزی.

کلنجار

(کِ لِ) (اِ.) خرچنگ.

کلنجار رفتن

(~. رَ تَ) (مص ل.) (عا.) ور رفتن، سر و کله زدن.

کلند

(کُ یا کَ لَ) (اِ.)
۱- آلتی که بدان زمین را کَنَند، کلنگ.
۲- هر چیز ناتراشیده.
۳- چوبی که بر قلاده سگ بندند.

کلندر

(کَ لَ دَ) (ص. اِ.)
۱- مرد درشت اندام و قلندر.
۲- چوب ناتراشیده که در پشت در اندازند تا در گشوده نشود.

کلنده

(کَ لَ دَ یا دِ) (اِ.) چوبکی باشد که یک سر آن را به دول آسیا به طوری نصب کنند که از گردش سنگ آسیا آن چوبک حرکت کند و از دول کم کم دانه در آسیا رود؛ لکلکه.

کلندی

(کَ لَ)
۱- (ص نسب.) منسوب به کلند.
۲- کلندگر.
۳- (اِمر.) زمین سخت و درشت.

کلندیدن

(کَ لَ دَ) (مص م.) کندن، شکافتن زمین.

کلنل

(کُ لُ نِ) [ فر. ] (ص. اِ.) سرهنگ.

کلنگ

(کُ لَ) (اِ.)
۱- آلت آهنی نوک تیز که از آن برای کندن جاهای سفت زمین استفاده می‌کنند.
۲- دُرنا.

کلنگی

(~.) (ص نسب.) هر آن چه که به درد خراب کردن بخورد، قدیمی (خاصه ساختمان).

کلنی

(کُ لُ) [ فر. ] (اِ.) سرزمینی که گروهی از جای دیگر بدان جا کوچ کنند. مهاجرنشین، مستعمره.

کله

(کُ لَ یا لِ) (ص.)
۱- کوتاه، ناقص.
۲- بی دم، بی دسته.
۳- (اِ.) شرم مرد، ذکر.

کله

(کَ لَّ یا لُِ) (اِ.)
۱- سر، رأس (اعم از انسان یا حیوان).
۲- هر چیز گرد.
۳- هوش، عقل.
۴- جمجمه (جانوری).
۵- ویژگی آجری که از عرض چیده شده باشد ؛ ~ی کسی بوی قرمه سبزی دادن کنایه از: توقعات و ...

کله

(کِ لَّ) [ ع. کله ] (اِ.) روپوش، پشه بند، سایبان، ج. کِلَل.

کله

(کَ لَ یا لِ) (اِ.)
۱- رخساره، روی، چهره.
۲- گوی که در وقت خندیدن بر دو طرف روی پیدا شود.

کله

(کَ یا کِ لِ) (اِ.)
۱- بخیه کردن خیاط جامه را.
۲- هر مرتبه‌ای که سوزن را بر جامه فرو برند و برآرند.

کله

(کَ لِ) (اِ.)
۱- اجاق.
۲- دیگدان.

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ

برای نوشتن دیدگاه باید وارد بشوید.