شاهنامه فردوسی – خوان دوم يافتن رستم چشمه آب

خوان دوم يافتن رستم چشمه آب

يكى راه پيش آمدش ناگزير
همى رفت بايست بر خيره خير

پى اسپ و گويا زبان سوار
ز گرما و از تشنگى شد ز كار

         پياده شد از اسپ و ژوپين بدست            
همى رفت پويان بكردار مست‏

         همى جست بر چاره جستن رهى            
سوى آسمان كرد روى آنگهى‏

         چنين گفت كاى داور دادگر            
همه رنج و سختى تو آرى بسر

         گرايدونك خشنودى از رنج من            
بدان گيتى آگنده كن گنج من‏

         بپويم همى تا مگر كردگار            
دهد شاه كاوس را زينهار

         هم ايرانيان را ز چنگال ديو            
گشايد بى‏آزار گيهان خديو

         گنهكار و افگندگان تواند            
پرستنده و بندگان تواند

         تن پيلوارش چنان تفته شد            
كه از تشنگى سست و آشفته شد

         بيفتاد رستم بران گرم خاك            
زبان گشته از تشنگى چاك چاك‏

         همانگه يكى ميش نيكوسرين            
بپيمود پيش تهمتن زمين‏

         ازان رفتن ميش انديشه خاست            
بدل گفت كابشخور اين كجاست‏

         همانا كه بخشايش كردگار            
فراز آمدست اندرين روزگار

         بيفشارد شمشير بر دست راست            
بزور جهاندار بر پاى خاست‏

         بشد بر پى ميش و تيغش بچنگ            
گرفته بدست دگر پالهنگ‏

         بره بر يكى چشمه آمد پديد            
چو ميش سراور بدانجا رسيد

         تهمتن سوى آسمان كرد روى            
چنين گفت كاى داور راستگوى‏

         هرانكس كه از دادگر يك خداى            
بپيچد نيارد خرد را بجاى‏

         برين چشمه آبشخور ميش نيست            
همان غرم دشتى مرا خويش نيست‏

         بجايى كه تنگ اندر آيد سخن            
پناهت بجز پاك يزدان مكن‏

         بران غرم بر آفرين كرد چند            
كه از چرخ گردان مبادت گزند

         گيا بر در و دشت تو سبز باد            
مباد از تو هرگز دل يوز شاد

         ترا هرك يازد بتير و كمان            
شكسته كمان باد و تيره گمان‏

         كه زنده شد از تو گو پيل تن            
و گر نه پر انديشه بود از كفن‏

         كه در سينه اژدهاى بزرگ            
نگنجد بماند بچنگال گرگ‏

         شده پاره پاره كنان و كشان            
ز رستم بدشمن رسيده نشان‏

         روانش چو پردخته شد ز آفرين            
ز رخش تگاور جدا كرد زين‏

         همه تن بشستش بران آب پاك            
بكردار خورشيد شد تابناك‏

         چو سيراب شد ساز نخچير كرد            
كمر بست و تركش پر از تير كرد

         بيفگند گورى چو پيل ژيان            
جدا كرد ازو چرم پاى و ميان‏

         چو خورشيد تيز آتشى بر فروخت            
برآورد ز آب اندر آتش بسوخت‏

         بپردخت ز آتش بخوردن گرفت            
بخاك استخوانش سپردن گرفت‏

         سوى چشمه روشن آمد بر آب            
چو سيراب شد كرد آهنگ خواب‏

         تهمتن برخش سراينده گفت            
كه با كس مكوش و مشو نيز جفت‏

         اگر دشمن آيد سوى من بپوى            
تو با ديو و شيران مشو جنگجوى‏

         بخفت و بر آسود و نگشاد لب            
چمان و چران رخش تا نيم شب‏

خوان نخست شاهنامه – جنگ رخش با شيرى

  شاهنامه فردوسی - جنگ رستم با افراسياب

خوان سوم شاهنامه – جنگ رستم با اژدها

خوان چهارم شاهنامه – كشتن زنى جادو را

خوان پنجم شاهنامه – گرفتار شدن اولاد به دست رستم

خوان ششم شاهنامه – جنگ رستم و ارژنگ ديو

خوان هفتم شاهنامه – كشتن رستم ديو سپيد را

در شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذارید

دل گفت وصالش به دعا باز توان یافت
عمریست که عمرم همه در کار دعا رفت
«حافظ»

فرهنگ معین

واژه مورد نظر خود را جستجو کنید
جستجوی واژه

لیست واژه‌ها (تعداد کل: 36,098)

چهارطاق

(~.) (اِمر.)
۱- سقف یا گنبدی که بر روی چهارپایه بنا شده و چهار طرف آن باز باشد.
۲- خمیده چهارگوش.

چهارعنصر

(~. عُ صُ)(اِمر.)عناصر اربعه: آب، خاک، باد و آتش باشد.

چهارقل

(~. قُ) [ فا - ع. ] (اِمر.) چهار سوره از قرآن مجید که هر کدام با کلمه قل شروع می‌شود و عبارت است از: قل هواللهاحد، قل اعوذ برب الفلق، قل اعوذ برب الناس، قل یا ایهاالکافرون.

چهارمیخ

(~.) (اِمر.) = چارمیخ:
۱- چهار عدد میخ که روی زمین یا دیوار به شکل مربع یا مستطیل بکوبند.
۲- نوعی شکنجه که چهاردست و پای کسی را به چهار میخ ببندند و شکنجه اش کنند.

چهارپا

(~.) (اِمر.) = چهارپای. چارپا: هر حیوانی که چهار پا (دو دست و دو پا) دارد و غالباً به اسب و الاغ و قاطر و شتر اطلاق می‌شود.

چهارپاره

(~. رِ) (اِمر.) = چاپاره. چارپاره:
۱- زنگ‌های کوچکی که رقاصان به هنگام رقص در انگشتان کنند و به تناسب ضرب موسیقی آن را به صدا در آورند.
۲- نوعی رقص که در قدیم معمول بوده.
۳- نوعی از گلوله‌ای است که در ...

چهارچشمی

(~. چَ) (ص نسب.) دقت کامل، با همه حواس.

چهارگامه

(~. مِ) (اِمر.) اسب تندرو، اسب رهوار.

چهارگاه

(~.) (اِمر.) یکی از هفت دستگاه موسیقی ایرانی که جنبه حماسی و پهلوانی دارد.

چهر

(چِ) (اِ.) روی، صورت.

چهره

(چِ رِ) (اِ.) روی، صورت.

چهره پرداز

(~. پَ)(ص فا.) صورتگر، نقاش.

چهل ستون

(چِ هِ. سُ) (ص مر.)
۱- عمارتی که چهل ستون داشته باشد.
۲- بنایی که دارای ستون‌ها بسیار باشد.

چهلم

(چِ هِ لُ)
۱- (ص.) عدد ترتیبی چهل.
۲- (اِ.) مراسم بزرگداشت چهلمین روز شخص فوت شده.

چهچهه

(چَ چَ هِ) (اِصت.) = چهچه:
۱- آواز خواندن بلبل و پرندگان خوش آواز.
۲- تحریر دادن صدا.

چوب

[ په. ] (اِ.)
۱- ماده‌ای سخت که ریشه و ساقه و شاخه درخت را تشکیل می‌دهد و آن را برای ساختن اشیاء به کار می‌برند.
۲- تنه بریده شده درخت.
۳- (عا.) واحد پول در معاملات بازار و بسته به بزرگ ...

چوب الف

(اَ لِ) (اِمر.) (عا.)
۱- کاغذ باریکی که لای کتاب می‌گذارند به نشانه اینکه تا اینجا خوانده شده.
۲- چوب باریک.

چوب بست

(بَ) (اِمر.) مجموعه قطعات چوبی یا آهنی که عمودی و افقی به هم متصل سازند و در کنار دیوار نصب کنند و عمله و بنا روی آن کار کنند، داربست.

چوب زدن

(زَ دَ) (مص م.)
۱- کتک زدن.
۲- (عا.) قیمت گذاشتن و تقویم اجناس از طریق حراج. ؛~ حراج چیزی را زدن آن راحراج کردن یا بسیار ارزان فروختن.

چوب لباسی

(لِ) [ فا - ع. ] (ص. اِ.)
۱- چوب - رختی.
۲- وسیله‌ای به شکل میله‌ای منحنی متصل به قلاب برای آویزان کردن لباس.


دیدگاهتان را بنویسید