شاهنامه فردوسی – خوان دوم يافتن رستم چشمه آب

خوان دوم يافتن رستم چشمه آب

يكى راه پيش آمدش ناگزير
همى رفت بايست بر خيره خير

پى اسپ و گويا زبان سوار
ز گرما و از تشنگى شد ز كار

         پياده شد از اسپ و ژوپين بدست           
همى رفت پويان بكردار مست‏

         همى جست بر چاره جستن رهى           
سوى آسمان كرد روى آنگهى‏

         چنين گفت كاى داور دادگر           
همه رنج و سختى تو آرى بسر

         گرايدونك خشنودى از رنج من           
بدان گيتى آگنده كن گنج من‏

         بپويم همى تا مگر كردگار           
دهد شاه كاوس را زينهار

         هم ايرانيان را ز چنگال ديو           
گشايد بى‏آزار گيهان خديو

         گنهكار و افگندگان تواند            
پرستنده و بندگان تواند

         تن پيلوارش چنان تفته شد           
كه از تشنگى سست و آشفته شد

         بيفتاد رستم بران گرم خاك           
زبان گشته از تشنگى چاك چاك‏

         همانگه يكى ميش نيكوسرين           
بپيمود پيش تهمتن زمين‏

         ازان رفتن ميش انديشه خاست           
بدل گفت كابشخور اين كجاست‏

         همانا كه بخشايش كردگار           
فراز آمدست اندرين روزگار

         بيفشارد شمشير بر دست راست           
بزور جهاندار بر پاى خاست‏

         بشد بر پى ميش و تيغش بچنگ           
گرفته بدست دگر پالهنگ‏

         بره بر يكى چشمه آمد پديد           
چو ميش سراور بدانجا رسيد

         تهمتن سوى آسمان كرد روى           
چنين گفت كاى داور راستگوى‏

         هرانكس كه از دادگر يك خداى           
بپيچد نيارد خرد را بجاى‏

         برين چشمه آبشخور ميش نيست           
همان غرم دشتى مرا خويش نيست‏

         بجايى كه تنگ اندر آيد سخن           
پناهت بجز پاك يزدان مكن‏

         بران غرم بر آفرين كرد چند           
كه از چرخ گردان مبادت گزند

         گيا بر در و دشت تو سبز باد           
مباد از تو هرگز دل يوز شاد

         ترا هرك يازد بتير و كمان           
شكسته كمان باد و تيره گمان‏

         كه زنده شد از تو گو پيل تن           
و گر نه پر انديشه بود از كفن‏

         كه در سينه اژدهاى بزرگ           
نگنجد بماند بچنگال گرگ‏

         شده پاره پاره كنان و كشان            
ز رستم بدشمن رسيده نشان‏

         روانش چو پردخته شد ز آفرين           
ز رخش تگاور جدا كرد زين‏

         همه تن بشستش بران آب پاك           
بكردار خورشيد شد تابناك‏

         چو سيراب شد ساز نخچير كرد           
كمر بست و تركش پر از تير كرد

         بيفگند گورى چو پيل ژيان           
جدا كرد ازو چرم پاى و ميان‏

         چو خورشيد تيز آتشى بر فروخت           
برآورد ز آب اندر آتش بسوخت‏

         بپردخت ز آتش بخوردن گرفت           
بخاك استخوانش سپردن گرفت‏

         سوى چشمه روشن آمد بر آب            
چو سيراب شد كرد آهنگ خواب‏

         تهمتن برخش سراينده گفت           
كه با كس مكوش و مشو نيز جفت‏

         اگر دشمن آيد سوى من بپوى           
تو با ديو و شيران مشو جنگجوى‏

         بخفت و بر آسود و نگشاد لب            
چمان و چران رخش تا نيم شب‏


خوان نخست شاهنامه – جنگ رخش با شيرى

  دیوان حافظ - ساقیا برخیز و درده جام را

خوان سوم شاهنامه – جنگ رستم با اژدها

خوان چهارم شاهنامه – كشتن زنى جادو را

خوان پنجم شاهنامه – گرفتار شدن اولاد به دست رستم

خوان ششم شاهنامه – جنگ رستم و ارژنگ ديو

خوان هفتم شاهنامه – كشتن رستم ديو سپيد را


در شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذارید

گلعذاری ز گلستان جهان ما را بس
زین چمن سایه آن سرو روان ما را بس
«حافظ»

فرهنگ معین

واژه مورد نظر خود را جستجو کنید
جستجوی واژه

لیست واژه‌ها (تعداد کل: 36,098)

چه

(چِ یا چَ) (پس.) پسوندی است دال بر تصغیر: باغچه، کوچه، آلوچه، کتابچه.

چهار

(چِ یا چَ) [ په. ] (اِ.) عدد اصلی میان سه و پنج، دوبرابر دو.

چهار ارکان

(~. اَ) [ فا - ع. ] (اِمر.)
۱- چهار حد جهان: مشرق، مغرب، شمال و جنوب.
۲- نوعی خیمه چهارگانه.

چهار مضراب

(~. مِ) [ فا - ع. ] (اِمر.) = چارمضراب: اصطلاحی است در نواختن آهنگ موسیقی، نوعی از آهنگ موسیقی که نوازنده ساز در دستگاه‌های مختلف آواز می‌نوازد تا آوازخوان برای خواندن مهیا شود، گونه‌ای از زدن که زننده خواننده ...

چهارآیین

(چَ) (اِمر.) چهار مذهب معروف اهل سنت: حنفی، شافعی، مالکی، حنبلی.

چهارآیینه

(~. نِ) (اِمر.) نوعی جامه جنگ که در قدیم به هنگام جنگ می‌پوشیدند و آن دارای چهار قطعه آهن صیقل داده بود که روی سینه، پشت سر و سر زانوها نصب می‌شد.

چهاربالش

(~. لِ) (اِمر.)
۱- بالش‌های چهار - گانه، که هنگام بر تخت نشستن پادشاه، پشت سر و زیر پا و دو طرف او می‌گذاشتند.
۲- تخت، مسند.
۳- چهار عنصر (آب، خاک، آتش و باد).

چهارتخم

(~. تُ) (اِمر.) = چهارتخمه. چارتخم: مخلوط دانه‌های قدومه و بارهنگ و بهدانه و سپستان است که جوشانده آن‌ها به دلیل داشتن لعاب فراوان به عنوان ملین و نرم کننده سینه و خلط آور در امراض ریه مصرف می‌شود.

چهارتکبیر

(~. تَ) [ فا - ع. ] (اِمر.) اشاره‌است به نماز میت که در آن چهار تکبیر باید بگویند.

چهارتکبیر زدن

(~. تَ. زَ دَ) (مص ل.) ترک دنیا گفتن.

چهارجوهر

(~. جَ هَ) (اِمر.) چهار ستاره از بنات النعش که آن‌ها را نعش گویند.

چهارده

(چَ یا چِ دَ) (اِ.) عدد اصلی بین سیزده و پانزده، ده به علاوه چهار.

چهاردیواری

(چَ یا چَ) (اِمر.)
۱- هر جا که از چهارطرف محصور و دیوار باشد، محوطه.
۲- (کن.) خانه و کاشانه.

چهارزانو

(~.) (اِمر.)حالتی مؤدبانه از نشستن که ساق پای چپ زیر زانوی راست و ساق پای راست زیر زانوی چپ قرار می‌گیرد.

چهارسو

(~.) [ په. ] (اِمر.)
۱- چهارجانب: شمال، جنوب، مشرق، مغرب.
۲- چهارراه.
۳- چهارراه میان بازار، چارسوق، چارسوک.
۴- (کن.) دنیا، جهان.

چهارشاخ

(~.) (اِمر.) آلتی چوبی چهار شاخه و دسته دار که با آن خرمن کوفته را بر باد می‌دهند تا کاه از دانه جدا شود.

چهارشانه

(~. نِ) (ص مر.) مرد تنومند که دارای شانه‌های پهن باشد.

چهارشنبه

(~. شَ بِ) [ فا - عبر. ] (اِمر.) روز پنجم از ایام هفته مسلمانان.

چهارشنبه سوری

(~. شَ بِ) (اِمر.) غروب آخرین سه شنبه سال که در آن شب معمولاً هفت بوته آتش درست می‌کنند و به ترتیب از روی آن می‌پرند و می‌گویند: سرخی تو از من زردی من از تو.

چهارضلعی

(~. ض) [ فا - ع. ] (ص نسب.) صفحه‌ای است محدود به یک خط شکسته چهاربر و انواع آن عبارت است از: مربع، مربع مستطیل، لوزی، متوازی الاضلاع، ذوزنقه، چهارضلعی محاطی، چهارضلعی محیط، چهاربر.


دیدگاهتان را بنویسید