آوردن رستم كیقباد را از كوه البرز
برستم چنين گفت فرخنده زال كه برگير كوپال و بفراز يال
برو تازيان تا بالبرز كوه گزين كن يكى لشكر همگروه
ابر كىقباد آفرين كن يكى مكن پيش او بر درنگ اندكى
بدو هفته بايد كه ايدر بوى گه و بىگه از تاختن نغنوى
بگويى كه لشكر ترا خواستند همى تخت شاهى بياراستند
كه در خورد تاج كيان جز تو كس نبينيم شاها تو فرياد رس
تهمتن زمين را بمژگان برُفت كمر بر ميان بست و چون باد تفت
رقیبم سرزنشها کرد کز این باب رخ برتاب
چه افتاد این سر ما را که خاک در نمیارزد
«حافظ»
( اِ ) [ ع. ] (مص م.) شیر دادن.
(اَ ض ِ یا ضَ) [ ع. ارضه ] (اِ.)
۱- موریانه، چوب خواره، دیوچه، دیوک.
۲- زنگ آهن.
( اِ ) [ ع. ]
۱- (مص م.) رویانیدن گیاه، چرانیدن ستور.۲ - گوش دادن به سخن کسی.
۳- بخشودن.
۴- (مص ل.) شرم داشتن.
( اِ ) [ ع. ] (مص م.) به رعب و هراس افکندن.
(اَ عَ) [ ع. ] (ص.) رعدزده، برق زده.
(اَ رُ) (اِ.) نک آروغ.
( اَ ) (اِمر.) جوی آب، رود. ارغا و ارغاو نیز گویند.
( اِ ) [ ع. ] (مص م.)
۱- به خاک مالیدن، بینی کسی را به خاک مالیدن.
۲- خوار کردن.
۳- خشم گرفتن.
(اَ رُ دِ) نک آرغده.
(اَ غُ تَ) (اِ.)
۱- نوعی بازی دختران و آن چنان است که بر سر دو پا نشینند و کفهای دستها را بر سر زانوها مالند و چیزهایی گویند و همچنان نشسته بر سر پاها برجهند و کفهای دستها را بر ...
(اَ غَ) [ په. ] (ص.) خشمگین، قهرآلود.
(اَ غَ دِ) (ص.) خشمگین، غضبناک.
(اَ غَ) [ معر - یو. ] (اِ.) نوعی ساز که از تعداد زیادی لوله تشکیل شده و هوا را به وسیله انبان در آنها میدمیدند.
(اَ غَ) (ص.) (عا.) نک ارقه.
(اَ غَ) (اِ.) درختی از تیره پروانه واران دارای برگهای گرد و گُلهای سرخ.
(اَ غَ) (ص.) سرخ مایل به بنفش.
( اَ ) (ص.) اسب تند و تیز.
( اِ ) نک ارغنون.
( اِ ) [ ع. ] (مص م.)
۱- به نرمی رفتار کردن با کسی.
۲- به کسی سود رسانیدن.
(اِ قَ نْ) [ ع. ] (ق.) به رفق و مدارا، از روی ارفاق.
