نسیمِ بادِ صبا دوشم آگهی آورد
که روزِ محنت و غم رو به کوتهی آورد
به مُطربانِ صَبوحی دهیم جامهٔ چاک
بدین نوید که بادِ سحرگهی آورد
بیا بیا که تو حورِ بهشت را رضوان
در این جهان ز برایِ دلِ رهی آورد
همیرویم به شیراز با عنایتِ بخت
زهی رفیق که بختم به همرهی آورد
به جبرِ خاطرِ ما کوش کـاین کلاهِ نمد
بسا شکست که با افسرِ شهی آورد
چه نالهها که رسید از دلم به خرمنِ ماه
چو یادِ عارضِ آن ماهِ خرگهی آورد
رساند رایتِ منصور بر فلک حافظ
که اِلتِجا به جنابِ شهنشهی آورد
تیر آه ما ز گردون بگذرد حافظ خموش
رحم کن بر جان خود پرهیز کن از تیر ما
«حافظ»
(دَ) (مص م.)
۱- امتحان کردن، آزمایش کردن.
۲- تجربه کردن.
۳- سنجیدن.
۴- به کار بردن.
۵- ریاضت دادن.
(دِ) (ص مف.)
۱- امتحان شده.
۲- تجربه شده.
۳- سنجیده.
۴- ورزیده.
(دَ یا دِ) (حامص.) آزموده بودن، باتجربه بودن.
(اِ.)
۱- آزمایش، امتحان.
۲- تجربه.
۳- مجموعهای از پرسشها و مسائل یا پاسخ -های عملی برای سنجش دانش و هوش یا استعداد افراد.
(ص.) آزند، حریص.
(وَ) [ په. ] (ص مر.) حریص، طماع.
[ په. ] (اِ.) نک آزغ.
(قِ) [ تر. ] (اِ.)
۱- غذای کم، غذایی که در سفر با خود دارند؛ توشه.
۲- خواربار که در خانه نگه دارند.
(زَ یا زِ) (ق.) (عا.) کامل، تمام، دراز، طولانی.
(دَ) (مص م.) آژیدن، آجیدن.
(اِ.) آزار، رنج و آسیب.
[ فر. ] (اِ.)
۱- تک خال.
۲- یکی از ورق -های بازی که یک خال بر آن نقش شده.
(اِ.) دو سنگ گرد و مسطح بر هم نهاده که به وسیله آن غلات را آرد کنند. سنگ زیرین ساکن و سنگ بالایی متحرک میباشد.
(س ِ) (اِمر.) آسی که با آب گردد؛ آسیاب.
(س ِ) (اِمر.) آسی که با نیروی باد کار میکند. بادآس.
(شُ) (مص ل.) خرد شدن، له شدن.
(سُ) (ص.) (عا.) لات و لوت، مفلس، بینوا.
(کَ دَ) (مص م) خُرد کردن، آسیا کردن، ساییدن.
(اِ.) خمیازه، دهان دره.
(اِ.)
۱- زیب، زینت.
۲- وقار، تمکین.
۳- طرز، روش.
۴- پسوندی است که شباهت را میرساند مانند: رعدآسا.
