نسیمِ بادِ صبا دوشم آگهی آورد
که روزِ محنت و غم رو به کوتهی آورد
به مُطربانِ صَبوحی دهیم جامهٔ چاک
بدین نوید که بادِ سحرگهی آورد
بیا بیا که تو حورِ بهشت را رضوان
در این جهان ز برایِ دلِ رهی آورد
همیرویم به شیراز با عنایتِ بخت
زهی رفیق که بختم به همرهی آورد
به جبرِ خاطرِ ما کوش کـاین کلاهِ نمد
بسا شکست که با افسرِ شهی آورد
چه نالهها که رسید از دلم به خرمنِ ماه
چو یادِ عارضِ آن ماهِ خرگهی آورد
رساند رایتِ منصور بر فلک حافظ
که اِلتِجا به جنابِ شهنشهی آورد
سرت سبز و دلت خوش باد جاوید
که خوش نقشی نمودی از خط یار
«حافظ»
(گَ) (اِمر.) تیر پیکان دار.
(گُ) (اِ.) گرسنگی. مق سیری.
(~.) (اِ.)
۱- موی پیچیده.
۲- موی باف زنان، موی پیچه.
(گَ رَ) (ص.) سیاه مست.
(گِ رِ تَ) (مص ل.) مخفف گریستن.
(گُ رُ نِ) (ص.) مقابل سیر. مجازاً: بسیار نیازمند.
(~. چَ) (ص مر.) کنایه از: بخیل و ممسک.
(گُ رُ نِ) (حامص.) حالت یا وضعیت گرسنه بودن.
(گُ) (اِمر.) گرگ + شغال. جانوری است که از پیوند گرگ و شغل حاصل شود.
(گِ رِ) (مص مر.)
۱- مؤاخذه، ایراد.
۲- گرفتن، اخذ.
۳- غرامت، تاوان.
۴- خسوف، کسوف.
۵- گرفتاری.
۶- جرم، جنایت.
(گِ رِ) [ په. ] (ص مف.)
۱- اسیر، مبتلا.
۲- عاشق، دلباخته.
(~. مَ دَ) (مص ل.)
۱- اسیر شدن.
۲- عاشق شدن.
(~.) (حامص.)بیچارگی، درماندگی.
(گِ رِ تَ) [ په. ] (مص م.)
۱- دریافت کردن، به دست آوردن.
۲- شروع کردن.
۳- اثر کردن.
۴- مؤاخذه کردن، مورد عتاب قرار دادن.
۵- انتخاب کردن.
۶- فرض کردن.
۷- پوشانیدن.
۸- به تصرف درآوردن، تسخیر کردن.
۹- پر کردن، فراگرفتن.
۱۰ - کرایه کردن، ...
(گِ رِ تِ) (ص مف.)
۱- به دست آمده.
۲- اندوهگین، دلتنگ.
(گِ رِ تِ) (حامص.)
۱- سد شدن، بسته شدن.
۲- اندوهگینی، ملال خاطر.
(گِ. فِ رِ) [ انگ. ] (اِ.) دوست دختر.
(~.) (اِ.) (عا.) میان دو دوش، گوشت پس گردن نزدیک به مازه.
(گِ رَ) [ فر. ] (اِ.) یک هزارم کیلو.
(گُ) (اِ.) اندوه، زحمت، غم.
