نسیمِ بادِ صبا دوشم آگهی آورد
که روزِ محنت و غم رو به کوتهی آورد
به مُطربانِ صَبوحی دهیم جامهٔ چاک
بدین نوید که بادِ سحرگهی آورد
بیا بیا که تو حورِ بهشت را رضوان
در این جهان ز برایِ دلِ رهی آورد
همیرویم به شیراز با عنایتِ بخت
زهی رفیق که بختم به همرهی آورد
به جبرِ خاطرِ ما کوش کـاین کلاهِ نمد
بسا شکست که با افسرِ شهی آورد
چه نالهها که رسید از دلم به خرمنِ ماه
چو یادِ عارضِ آن ماهِ خرگهی آورد
رساند رایتِ منصور بر فلک حافظ
که اِلتِجا به جنابِ شهنشهی آورد
گوشه ابروی توست منزل جانم
خوشتر از این گوشه پادشاه ندارد
«حافظ»
(گُ دِ) (اِ.)
۱- شانه، دوش.
۲- کلیه. ؛بر ~ی کسی سوار شدن کنایه از: اراده و اختیار او را به دست گرفتن.
(گَ دِ) (اِمر.)
۱- طرح یا تصویری که از طرح یا تصویر دیگری کپیه کنند.
۲- پودر، گردی که زنان برای بزک مورد استفاده قرار میدادند.
(گِ دِ) [ معر. ] (ص مر.) نگاهبان، نگهبان، حارس.
(گِ دِ هَ) (حامص.) کمیسیون، جلسه، همایش.
(گِ) (اِ.) تیرهای از گیاهان دولپهای بی گلبرگ با میوه کوچک و کروی دارای پوستهای سخت و ضخیم که مغز آن خوراکی و پُر روغن است.
(~. غَ) (ص مر.) (عا.) کسی که فربه و کوتاه باشد: گرد اندام.
(گَ) [ په. ]
۱- (ص فا.) هرچه دور خود بگردد.
۲- (اِ.) ارابه.
۳- آسمان، گنبد لاجوردی.
(گَ نِ) (اِ.) ارابه، گاری، چرخ.
(~.) (اِ.) = گردپای: پیرامون تخت، جای نشستن. ؛ ~ نشستن: مربع نشستن، چهار زانو نشستن.
(گِ دَ)
۱- (اِمصغ.) مصغر گرد به معنی خیمه کوچک.
۲- (اِ.) حجله عروس.
(گِ دِ) (اِ.) گردو، جوز.
(گِ) (اِمر.) = گردگه:
۱- کمر، میان.
۲- لگن خاصره.
(~.) (حامص.)
۱- خاکروبی.
۲- (عا.) نزاع، زد و خورد.
(گَ دَ) [ په. ] (مص ل.)
۱- گشتن، شدن، چرخیدن.
۲- تغییر یافتن، تحول یافتن.
۳- حرکت کردن، راه پیمودن.
۴- متوجه بودن، روی آوردن.
۵- مقابله کردن، نبرد کردن.
(گُ) [ په. ] (اِ.) عمود آهنین، کوپال.
(گُ زِ گِ) (اِمر.) کوپال سنگین.
(گَ زْ) (اِ.) عرش اعظم، فلک.
(گَ زَ) (اِ.) تاج، تاج مرصع. گرزین هم گفته شده.
(گَ زِ) (اِ.) مار بزرگ، نوعی مار بد زهر و کشنده.
(گِ زِ) (اِ.) موش.
