نسیمِ بادِ صبا دوشم آگهی آورد
که روزِ محنت و غم رو به کوتهی آورد
به مُطربانِ صَبوحی دهیم جامهٔ چاک
بدین نوید که بادِ سحرگهی آورد
بیا بیا که تو حورِ بهشت را رضوان
در این جهان ز برایِ دلِ رهی آورد
همیرویم به شیراز با عنایتِ بخت
زهی رفیق که بختم به همرهی آورد
به جبرِ خاطرِ ما کوش کـاین کلاهِ نمد
بسا شکست که با افسرِ شهی آورد
چه نالهها که رسید از دلم به خرمنِ ماه
چو یادِ عارضِ آن ماهِ خرگهی آورد
رساند رایتِ منصور بر فلک حافظ
که اِلتِجا به جنابِ شهنشهی آورد
مجوی عیش خوش از دور باژگون سپهر
که صاف این سر خم جمله دردی آمیز است
«حافظ»
(~. فَ رَ) (اِمر.) اتاقی معمولاً گرد (شش لوزی یا هشت گوش) که گرداگرد آن دارای درها یا پنجرههایی به سوی فضای آزاد و سقف آن از هر سو دارای سایبانی پیش آمدهاست.
(کُ هُ کَ مَ) (اِمر.) کنایه از: جاه و مقام.
(کُ. کَ. نَ دَ) (مص ل.) تفاخر کردن، به خود بالیدن.
(~. ش) (ص مر.) حشمت، جاه و جلال.
(~.) (اِمر.) گیسوی مصنوعی که زنان بی موی یا کم موی آن را بر سر گذارند.
(~. بَ)(ص فا.)حقه باز، شارلاتان.
(~.) (اِ.) کلاه آهنی، کلاه فلزی.
(~.) (ص.) پادشاه، سلطان.
(~.)(حامص.)پادشاهی، سلطنت.
(کُ هَ) (اِ.)
۱- کلاه کوچک.
۲- قسمت مخروطی شکل انتهای ریشه گیاه.
(کَ وَ یا وِ) (اِ.) = کلایه. کلافه: ریسمان خام که بر چرخه پیچیده باشند.
(کَ) (اِ.) = کلاهو: گونهای موش که اندامهای خلفیش نسبت به اندامهای قدامی دارای رشد جالب توجهی هستند و از این جهت آن را موش دو پا نیز گویند. و در صحاری و مزارع فراوان است.
(کِ یِ) [ فر. ] (اِ.) شستی ارگ و پیانو.
(کُ لَّ نْ) [ ع. ] (ق.) تماماً، همه.
(کُ پُ) (اِمر.) جامهای سیاه و سبز که آن را از پشم گوسفند بافند و تا زیر کمر را بگیرد و آن جامه مازندرانیان و گیلانیان بود.
(کَ سَ یا س) (اِمر.) تغییر حالت چشم در اثر خشم یا لذت بسیار (مثلاً وقت جماع) و یا به جهت ضعف و سستی.
(کِ) [ انگ. ] (اِ.) دستگاهی در اتومبیل برای قطع یا وصل کردن نیرو از موتور به جعبه دنده که توسط پدالی در زیر پای راننده صورت میگیرد.
(کُ) [ فر. ] (اِ.) فن چسبانیدن قطعههای کاغذ رنگی، پارچه، چرم، چوب و مانند آن برای ساختن یک تصویر.
(کَ) (اِ.)
۱- احول، لوچ.
۲- عکه، کلاغ پیسه، پرندهای سیاه و سفید از جنس کلاغ.
(کَ) (اِ.)
۱- دشت و صحرا که در آن زراعت نشده باشد.
۲- تارک سر، میان سر.
