نسیمِ بادِ صبا دوشم آگهی آورد
که روزِ محنت و غم رو به کوتهی آورد
به مُطربانِ صَبوحی دهیم جامهٔ چاک
بدین نوید که بادِ سحرگهی آورد
بیا بیا که تو حورِ بهشت را رضوان
در این جهان ز برایِ دلِ رهی آورد
همیرویم به شیراز با عنایتِ بخت
زهی رفیق که بختم به همرهی آورد
به جبرِ خاطرِ ما کوش کـاین کلاهِ نمد
بسا شکست که با افسرِ شهی آورد
چه نالهها که رسید از دلم به خرمنِ ماه
چو یادِ عارضِ آن ماهِ خرگهی آورد
رساند رایتِ منصور بر فلک حافظ
که اِلتِجا به جنابِ شهنشهی آورد
منش از مردمان رخ مینهفتم
ستم بین کآخر از من رخ نهان کرد
«هاتف اصفهانی»
( اَ ) [ ع. ] (اِ.) جِ ازهار؛ گلها، شکوفهها.
( اَ ) [ په. ] حرف ربط مرکب، زیرا که، بدین جهت که.
(اَ زُ) [ فر. ] (اِ.) نیتروژن، گازی است بی رنگ و بی بو و بی مزه. در آب بسیار کم حل میشود. علاوه بر هوا در سفیده تخم مرغ و گوشت و شیر و همچنین در شوره یافت میشود.
(اَ زُ) [ فر. ] (اِ.) ازتاتها یا نیتراتها، نمکهای جامد اسید ازتیک هستند. بعضی بی رنگ یا سفید و برخی رنگین اند. مانند نیترات نیکل و مس. همه آنها در آب حل میشوند و بر اثر حرارت تجزیه شده ...
(اَ زَ) (اِ.) نک زگیل.
(اِ دِ) [ ع. ] (مص ل.) انبوه شدن، انبوه جمعیت، مزاحمت، تزاحم. ج. ازدحامات.
(اَ دَ) (ص مر.) سزاوار، شایسته، لایق.
اَ یا اِ دَ) (اِ.) (گیا.) زالزالک، زعرور.
(اُ) (اِ.) صمغ (مطلق). صمغ درخت ارجنگ، صغم بادام کوهی که از آن حلوا پزند.
(اِ دِ) [ ع. ] (مص م.) زن گرفتن، شوهر کردن.
( اِ ) [ ع. ]
۱- (مص م.)زیاد کردن، افزودن.
۲- (مص ل.) افزون شدن.
(اَ رَ) [ ع. ] (ص. اِ.)
۱- کبود، نیلگون.
۲- کبود چشم.
۳- نابینا.
۴- خط چهارم از هفت خط جام جم.
(~.) [ ع - فا. ] (اِفا.)
۱- کسی که جامه کبود پوشد.
۲- صوفی.
۳- (ص.) کنایه از: صوفیِ ریایی.
( اِ ) [ ع. ] (مص م.)
۱- از جا برکندن، از جا برانگیختن.
۲- بریدن.
۳- فرستادن.
۴- بی آرام ساختن.
۵- راندن.
( اَ ) [ په. ] (اِ.)
۱- شاخههایی از درخت که برای پیرایش درخت میبرند.
۲- چرک تن. اژغ نیز گویند.
(اَ فَ) (اِ.) نک آژفنداک.
(اَ زَ) [ ع. ] (اِ.) زمان بی ابتداء.
( اِ ) [ ع. ] (مص م.) لغزاندن، لرزاندن.
(اَ زَ) [ ع. ] (ص نسب.) منسوب به ازل.
(اَ زَ یَّ) [ ع. ] (مص جع.)دیرینگی، ازلی بودن.
