جمالت آفتابِ هر نظر باد
ز خوبی رویِ خوبت خوبتر باد
هُمای زلفِ شاهین شهپرت را
دلِ شاهانِ عالم زیرِ پَر باد
کسی کو بستهٔ زلفت نباشد
چو زلفت درهم و زیر و زبر باد
دلی کو عاشقِ رویت نباشد
همیشه غرقه در خونِ جگر باد
بُتا چون غَمزهات ناوَک فشاند
دلِ مجروحِ من پیشش سپر باد
چو لعل شکَّرینَت بوسه بخشد
مذاقِ جانِ من زو پُرشکَر باد
مرا از توست هر دم تازه عشقی
تو را هر ساعتی حُسنی دگر باد
به جان مشتاق روی توست حافظ
تو را در حالِ مشتاقان نظر باد
بنوش جام صبوحی به ناله دف و چنگ
ببوس غبغب ساقی به نغمه نی و عود
«حافظ»
(چَ) (اِ.)
۱- چنگگِ چوبی که با آن غله کوفته باد دهند تا دانه از کاه جدا شود.
۲- غربالی که با آن غله پاک کنند.
(چُ) (اِ.) پستان (زن یا جانور ماده).
(چُ) (اِ.)
۱- قطعه کوچک گوشت میان فرج زن، چچوله، خروسه.
۲- آلت تناسلی پسر خردسال.
(~.) (ص. اِ.) معدوم، نابود.
(چُ) (اِ.) = چوک: آلت تناسلی مرد؛ نره.
(~.) (اِ.) گردویی که مغز آن به آسانی برنیاید.
(~.) (اِ.) = جیک: یک جانب از چهار جانب بجول، دزد؛ مق. پک.
(~.) (اِ.)
۱- (اِ.) قطره.
۲- صدای افتادن قطره آب.
(چَ) (اِ.) نک چهارشاخ.
(~.) (اِصت.) = چکاچاک. چکاچک. چقاچاق: آواز ضربت تیغ، صدایی که از چیزی برآید مانند شکستن چوب و نی و خوردن چیزی بر چیزی.
(~.) (اِ.) سخن، کلام.
(~.) (اِ.) فک اسفل، چانه، چک و چانه.
(~.) (اِ.) سیلی، تپانچه.
(~.) [ تر. ] به زانو نشستن، چنباتمه زدن، بر سر دو پای نشستن، جندک زدن.
(چِ) [ فر. مأخوذ از فارسی ] (اِ.) برگهای که به موجب آن شخص میتواند از حساب خویش در بانک پول بردارد یا به دیگری بدهد. ؛ ~ بی محل چکی که به علتی برگشت داده شود خواه صاحب ...
(چُ. زَ دَ) (مص ل.) چنباتمه زدن، چندک زدن.
(چَ. زَ دَ) (مص م.) سیلی زدن.
(چَ کُ نِ) (اِمر.) (عا.)
۱- فک پایین.
۲- ریخت، شکل، سر و وضع.
(~. زَ دَ) (مص ل.) (عا.)
۱- پرحرفی کردن.
۲- گفت و گوی زیاد برای پایین آوردن نرخ چیزی یا جوش دادن معاملهای.
(چِ. کَیا کِ دَ) (مص ل.) صادر کردن چک توسط صاحب چک.
