جمالت آفتابِ هر نظر باد
ز خوبی رویِ خوبت خوبتر باد
هُمای زلفِ شاهین شهپرت را
دلِ شاهانِ عالم زیرِ پَر باد
کسی کو بستهٔ زلفت نباشد
چو زلفت درهم و زیر و زبر باد
دلی کو عاشقِ رویت نباشد
همیشه غرقه در خونِ جگر باد
بُتا چون غَمزهات ناوَک فشاند
دلِ مجروحِ من پیشش سپر باد
چو لعل شکَّرینَت بوسه بخشد
مذاقِ جانِ من زو پُرشکَر باد
مرا از توست هر دم تازه عشقی
تو را هر ساعتی حُسنی دگر باد
به جان مشتاق روی توست حافظ
تو را در حالِ مشتاقان نظر باد
در ره عشق از آن سوی فنا صد خطر است
تا نگویی که چو عمرم به سر آمد رستم
«حافظ»
(چِ) [ فا. معر. ] (ص مر.) مرغ یا خروسی که تاج بزرگ زیبا و شعبه شعبه دارد.
(چِ تِ کِّ) (ص مر.) پارچهای که از کنارههای ماهوت بریده دوزند.
(چِ. مَ) (اِمر.) چوب گندهای که پس در بسته گذارند.
(چِ لُ چَ یا چُ) (اِمر.) (عا.) خبر دروغ، شایعه بی اساس.
(چِ. کِ) (ص مر.) = چهل کلید؛ صفت جامی که درویشان با خود دارند.
(چِ) (اِمر.) = چهله: نک چله.
(چُ) [ تر. ] (ص.) علیل، معلول.
(چَ دَ) (مص م.) نک چلانیدن.
(چَ دَ) (مص م.) فشار دادن، عصاره گرفتن.
(چَ لَ) (اِ.)
۱- سِنج.
۲- شور و غوغا.
(چُ بُ لَ یا لِ)
۱- (اِ.) شتاب، اضطراب.
۲- (ص.) باشتاب، مضطرب.
۳- انعام شاعر.
(چَ لَ) [ تر. ] (اِ.) خواجه، آقا، سرور.
(چَ) (اِ.) نک شلتوک.
(چِ لِ زِ) (اِ.) سوخته شده گوشت و نظایر آن.
(چَ سَ یا س) (ص.) خرد، کوچک ؛ مق. بزرگ.
(چَ) = چلقوز:
۱- (اِ.) فضله مرغ خانگی، کبوتر و مانند آنها.
۲- (عا.) برای توهین و تحقیر به افراد گفته میشود.
(چَ زِ) (اِ.) بار درخت صنوبر.
(چُ لُ) (ص.) (عا.) دست و پا چلفتی: بی عرضه، نالایق، بی دست و پا.
(چَ لَ)
۱- همیشک.
۲- توت فرنگی.
(چَ لَ یا چِ لِ) (اِ.) = چلیم:
۱- سر قلیان گلی که تنباکو در آن گذاشته آتش بر آن نهند؛ حقه قلیان.
۲- (در افغانستان) قلیان.
۳- نوعی از مخدرات از قبیل بنگ و چرس.
