پرسيدن همسر مهراب از دستان ويژگيهاى او را
چنان بد كه مهراب روزى پگاه برفت و بيامد از ان بارگاه
گذر كرد سوى شبستان خويش همى گشت بر گرد بستان خويش
دو خورشيد بود اندر ايوان او چو سيندخت و رودابه ماه روى
بياراسته همچو باغ بهار سراپاى پر بوى و رنگ و نگار
شگفتى برودابه اندر بماند همى نام يزدان بروبر بخواند
يكى سرو ديد از برش گرد ماه نهاده ز عنبر بسر بر كلاه
بديبا و گوهر بياراسته بسان بهشتى پر از خواسته
بپرسيد سيندخت مهراب را ز خوشاب بگشاد عناب را
كه چون رفتى امروز و چون آمدى كه كوتاه باد از تو دست بدى
چه مردست اين پير سر پور سام همى تخت ياد آيدش گر كنام
خوى مردمى هيچ دارد همى پى نامداران سپارد همى
چنين داد مهراب پاسخ بدوى كه اى سرو سيمين بر ماه روى
بگيتى در از پهلوانان گرد پى زال زر كس نيارد سپرد
چو دست و عنانش بر ايوان نگار نه بينى نه بر زين چنو يك سوار
دل شير نر دارد و زور پيل دو دستش بكردار درياى نيل
چو بر گاه باشد در افشان بود چو در جنگ باشد سر افشان بود
رخش پژمراننده ارغوان جوان سال و بيدار و بختش جوان
بكين اندرون چون نهنگ بلاست بزين اندرون تيز چنگ اژدهاست
نشاننده خاك در كين بخون فشاننده خنجر آبگون
از آهو همان كش سپيدست موى بگويد سخن مردم عيب جوى
سپيدى مويش بزيبد همى تو گوئى كه دلها فريبد همى
چو بشنيد رودابه آن گفت گوى بر افروخت و گلنارگون كرد روى
دلش گشت پر آتش از مهر زال از و دور شد خورد و آرام و هال
چو بگرفت جاى خرد آرزوى دگر شد براى و بآيين و خوى
