پاسخ دادن زال موبدان را
زمانى پر انديشه شد زال زر بر آورد يال و بگسترد بر
و زان پس بپاسخ زبان برگشاد همه پرسش موبدان كرد ياد
نخست از ده و دو درخت بلند كه هر يك همى شاخ سى بر كشند
بسالى ده و دو بود ماه نو چو شاه نو آيين ابر گاه نو
بسى روز مه را سر آيد شمار برين سان بود گردش روزگار
كنون آنكه گفتى ز كار دو اسپ فروزان بكردار آذر گشسپ
سپيد و سياهست هر دو زمان پس يكدگر تيز هر دو دوان
شب و روز باشد كه مى بگذرد دم چرخ بر ما همى بشمرد
سديگر كه گفتى كه آن سى سوار كجا بر گذشتند بر شهريار
از ان سى سواران يكى كم شود بگاه شمردن همان سى بود
نگفتى سخن جز ز نقصان ماه كه يك شب كم آيد همى گاه گاه
كنون از نيام اين سخن بر كشيم دو بن سرو كان مرغ دارد نشيم
ز برج بره تا ترازو جهان همى تيرگى دارد اندر نهان
چنين تا ز گردش بماهى شود پر از تيرگىّ و سياهى شود
دو سرو ان دو بازوى چرخ بلند كز و نيمه شاداب و نيمى نژند
برو مرغ پرّان چو خورشيد دان جهان را از و بيم و اميد دان
دگر شارستان بر سر كوهسار سراى درنگست و جاى قرار
همين خارستان چون سراى سپنج كزو ناز و گنجست و هم درد و رنج
همى دم زدن بر تو بر بشمرد هم او بر فرازد هم او بشكرد
بر آيد يكى باد با زلزله ز گيتى بر آيد خروش و خله
همه رنج ما ماند زى خارستان گذر كرد بايد سوى شارستان
كسى ديگر از رنج ما بر خورد نپايد برو نيز و هم بگذرد
چنين رفت از آغاز يك سر سخن همين باشد و نو نگردد كهن
اگر توشهمان نيكنامى بود روانها بران سر گرامى بود
و گر آز ورزيم و پيچان شويم پديد آيد آنگه كه بىجان شويم
گر ايوان ما سر بكيوان برست از ان بهره ما يكى چادرست
چو پوشند بر روى ما خون و خاك همه جاى بيمست و تيمار و باك
بيابان و آن مرد با تيز داس كجا خشك و تر زو دل اندر هراس
تر و خشك يكسان همى بدرود وگر لابه سازى سخن نشنود
دروگر زمانست و ما چون گيا همانش نبيره همانش نيا
بپير و جوان يك بيك ننگرد شكارى كه پيش آيدش بشكرد
جهان را چنينست ساز و نهاد كه جز مرگ را كس ز مادر نزاد
ازين در در آيد بدان بگذرد زمانه برو دم همى بشمرد
