(س ِ) [ په. ] (اِمر.)
۱- سپهر، فلک.
۲- هر یک از طبقات هفتگانه یا نه گانه افلاک در نظر قدما، فلک.
۳- یکی از ایزدان.
۴- روز بیست و هفتم از هر ماه خورشیدی. ؛ ~ به زمین آمدن کنایه از: اتفاق خارق العاده افتادن و نظم امور را به هم زدن.

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ

برای نوشتن دیدگاه باید وارد بشوید.

شاهنامه فردوسی – پادشاهى هوشنگ چهل سال بود

دیوان حافظ – یاد باد آن که نهانت نظری با ما بود

دیوان حافظ – به دام زلف تو دل مبتلای خویشتن است

دیوان حافظ – ای غایب از نظر به خدا می‌سپارمت

دیوان حافظ – صبا اگر گذری افتدت به کشور دوست

دیوان حافظ – ستاره‌ای بدرخشید و ماه مجلس شد

دیوان حافظ – آن کس که به دست جام دارد

دیوان حافظ – به آب روشن می عارفی طهارت کرد

دیوان حافظ – دانی که چنگ و عود چه تقریر می‌کنند

شاهنامه فردوسی – هفت خوان رستم

شاهنامه فردوسی – داستان ابو منصور بن محمد

شاهنامه فردوسی – نامگذارى رستم

مقدمه شاهنامه فردوسی

شاهنامه فردوسی – پرسيدن فريدون نژاد خود را از مادر

شاهنامه فردوسی – رسيدن زال به نزديك سام

شاهنامه فردوسی – درمان كردن ضحاك

شاهنامه فردوسی – كى‏ قباد

فرهنگ معین

آسمان

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ