نامه گژدهم به نزديك كاوس
چو بر گشت سهراب گژدهم پير بياورد و بنشاند مردى دبير
يكى نامه بنوشت نزديك شاه برافگند پوينده مردى براه
نخست آفرين كرد بر كردگار نمود آنگهى گردش روزگار
كه آمد بر ما سپاهى گران همه رزم جويان كند آوران
يكى پهلوانى بپيش اندرون كه سالش ده و دو نباشد فزون
ببالا ز سرو سهى برترست چو خورشيد تابان بدو پيكرست
برش چون بر پيل و بالاش برز نديدم كسى را چنان دست و گرز
چو شمشير هندى بچنگ آيدش ز دريا و از كوه تنگ آيدش
چو آواز او رعد غرّنده نيست چو بازوى او تيغ برّنده نيست
هجير دلاور ميان را ببست يكى باره تيزتگ بر نشست
بشد پيش سهراب رزم آزماى بر اسپش نديدم فزون زان بپاى
كه بر هم زند مژّه را جنگ جوى گرايد ز بينى سوى مغز بوى
كه سهرابش از پشت زين بر گرفت برش ماند زان بازو اندر شگفت
درستست و اكنون بزنهار اوست پر انديشه جان از پى كار اوست
سواران تركان بسى ديدهام عنان پيچ زين گونه نشنيدهام
مبادا كه او در ميان دو صف يكى مرد جنگآور آورد بكف
بران كوه بخشايش آرد زمين كه او اسپ تازد برو روز كين
عناندار چون او نديدست كس تو گفتى كه سام سوارست و بس
بلنديش بر آسمان رفته گير سر بخت گردان همه خفته گير
اگر خود شكيبيم يك چند نيز نكوشيم و ديگر نگوييم چيز
اگر دم زند شهريار زمين نراند سپاه و نسازد كمين
دژ و باره گيرد كه خود زور هست نگيرد كسى دست او را بدست
كه اين باره را نيست پاياب اوى درنگى شود شير ز اشتاب اوى
چو نامه بمهر اندر آمد بشب فرستاده را جست و بگشاد لب
بگفتش چنان رو كه فردا پگاه نبيند ترا هيچكس زان سپاه
فرستاد نامه سوى راه راست پس نامه آنگاه بر پاى خاست
بنه بر نهاد و سر اندر كشيد بران راه بىراه شد ناپديد
سوى شهر ايران نهادند روى سپردند آن باره دژ بدوى
