نامه نوشتن كاوس نزديك شاه مازندران

يكى نامه بر حرير سپيد            بدو اندرون چند بيم و اميد

         دبير خردمند بنوشت خوب            پديد آوريد اندرو زشت و خوب‏

         نخست آفرين كرد بر دادگر            كزو ديد پيدا بگيتى هنر

         خرد داد و گردان سپهر آفريد            درشتى و تندى و مهر آفريد

         بنيك و ببد دادمان دستگاه            خداوند گردنده خورشيد و ماه‏

         اگر دادگر باشى و پاك دين            ز هر كس نيابى بجز آفرين‏

         و گر بدنشان باشى و بدكنش            ز چرخ بلند آيدت سرزنش‏

         جهاندار اگر دادگر باشدى            ز فرمان او كى گذر باشدى‏

         سزاى تو ديدى كه يزدان چه كرد            ز ديو و ز جادو برآورد گرد

         كنون گر شوى آگه از روزگار            روان و خرد بادت آموزگار

         همانجا بمان تاج مازندران            بدين بارگاه آى چون كهتران‏

         كه با چنگ رستم نداريد تاو            بده زود بر كام ما باژ و ساو

         و گر گاه مازندران بايدت            مگر زين نشان راه بگشايدت‏

         و گرنه چو ارژنگ و ديو سپيد            دلت كرد بايد ز جان نااميد

         بخواند آن زمان شاه فرهاد را            گراينده تيغ پولاد را

         گزين بزرگان آن شهر بود            ز بى‏كارى و رنج بى‏بهر بود

         بدو گفت كين نامه پندمند            ببر سوى آن ديو جسته ز بند

         چو از شاه بشنيد فرهاد گرد            زمين را ببوسيد و نامه ببرد

         بشهرى كجا سست پايان بدند            سواران پولادخايان بدند

         هم آن كس كه بودند پا از دوال            لقبشان چنين بود بسيار سال‏

         بدان شهر بد شاه مازندران            هم آنجا دليران و كند آوران‏

         چو بشنيد كز نزد كاوس شاه            فرستاده باهش آمد ز راه‏

         پذيره شدن را سپاه گران            دليران و شيران مازندران‏

         ز لشكر يكايك همه برگزيد            از يشان هنر خواست كايد پديد

         چنين گفت كامروز فرزانگى            جدا كرد نتوان ز ديوانگى‏

         همه راه و رسم پلنگ آوريد            سر هوشمندان بچنگ آوريد

         پذيره شدندش پر از چين بروى            سخنشان نرفت ايچ بر آرزوى‏

         يكى دست بگرفت و بفشاردش            پى و استخوانها بيازاردش‏

         نگشت ايچ فرهاد را روى زرد            نيامد برو رنج بسيار و درد

         ببردند فرهاد را نزد شاه            ز كاوس پرسيد و ز رنج راه‏

         پس آن نامه بنهاد پيش دبير            مى و مشك انداخته پر حرير

         چو آگه شد از رستم و كار ديو            پر از خون شدش ديده دل پر غريو

         بدل گفت پنهان شود آفتاب            شب آيد بود گاه آرام و خواب‏

         ز رستم نخواهد جهان آرميد            نخواهد شدن نام او ناپديد

         غمى گشت از ارژنگ و ديو سپيد            كه شد كشته پولادغندى و بيد      

    چو آن نامه شاه يك سر بخواند            دو ديده بخون دل اندر نشاند