شاهنامه فردوسی – كشته شدن اغريرث به دست برادر

كشته شدن اغريرث به دست برادر

چو اغريرث آمد ز آمل برى و زان كارها آگهى يافت كى‏

بدو گفت كاين چيست كانگيختى كه با شهد حنظل بر آميختى‏

بفرمودمت كاى برادر بكش كه جاى خرد نيست و هنگام هش‏

بدانش نيايد سر جنگجوى نبايد بجنگ اندرون آبروى‏

سر مرد جنگى خرد نسپرد كه هرگز نياميخت كين با خرد

چنين داد پاسخ بافراسياب كه لختى ببايد همى شرم و آب‏

هر آنگه كت آيد ببد دسترس ز يزدان بترس و مكن بد بكس‏

كه تاج و كمر چون تو بيند بسى نخواهد شدن رام با هر كسى‏

شاهنامه فردوسی - آگه شدن منوچهر از كار سام و زال زر

يكى پر ز آتش يكى پر خرد خرد با سر ديو كى در خورد

سپهبد بر آشفت چون پيل مست بپاسخ بشمشير يازيد دست‏

ميان برادر بدو نيم كرد چنان سنگدل ناهشيوار مرد

چو از كار اغريرث نامدار خبر شد بنزديك زال سوار

چنين گفت كاكنون سر بخت اوى شود تار و ويران شود تخت اوى‏

بزد ناى رويين و بر بست كوس بياراست لشكر چو چشم خروس‏

سپهبد سوى پارس بنهاد روى همى رفت پر خشم و دل كينه‏جوى‏

ز دريا بدريا همى مرد بود رخ ماه و خورشيد پر گرد بود

شاهنامه فردوسی - آمدن رستم نزديك شاه مازندران به پيغمبرى

چو بشنيد افراسياب اين سخن كه دستان جنگى چه افگند بن‏

بياورد لشكر سوى خوار رى بياراست جنگ و بيفشارد پى‏

طلايه شب و روز در جنگ بود تو گفتى كه گيتى برو تنگ بود

مبارز بسى كشته شد بر دو روى همه نامداران پر خاشجوى‏

اشعار شاهنامه, اشعار فردوسی, اغريرث, شاهنامه, شعر, شعر پارسی, شعر فارسی, شعر فردوسی, فردوسی, كشته شدن اغريرث, كشته شدن اغريرث به دست برادر

بدون نظر

در شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذارید

ما ز بالاییم و بالا می رویم
ما ز دریاییم و دریا می رویم
«مولوی»

دیوان حافظ – هر که را با خط سبزت سر سودا باشد

دیوان حافظ – ای غایب از نظر به خدا می‌سپارمت

دیوان حافظ – خستگان را چو طلب باشد و قوت نبود

دیوان حافظ – بلبلی خون دلی خورد و گلی حاصل کرد

دیوان حافظ – قتل این خسته به شمشیر تو تقدیر نبود

دیوان حافظ – ساقیا برخیز و درده جام را

دیوان حافظ – آن که رخسار تو را رنگ گل و نسرین داد

دیوان حافظ – عشق تو نهال حیرت آمد

شاهنامه فردوسی – فرستادن فريدون جندل را به يمن

شاهنامه فردوسی – رشك بردن سلم بر ايرج

شاهنامه فردوسی – خوان پنجم گرفتار شدن اولاد به دست رستم

شاهنامه فردوسی – آمدن سام به نزد منوچهر

شاهنامه فردوسی – گرفتن شاه هاماوران كاوس را

شاهنامه فردوسی – پژوهش كردن موبدان از زال

شاهنامه فردوسی – پادشاهى فريدون پانصد سال بود

شاهنامه فردوسی – پاسخ دادن فريدون پسران را

فرهنگ معین

واژه مورد نظر خود را جستجو کنید

جستجوی واژه

لیست واژه‌ها (تعداد کل: 36,098)

کژ

(کَ) (اِ.)
۱- نادرست، کج.
۲- ابریشم کم قیمت.

کژ باختن

(کَ. تَ) (مص ل.)
۱- بد معامله کردن، فساد کردن.
۲- عمل کسانی که بازی نرد یا امثال آن را با داشتن مهارت و استادی کافی بد بازی می‌کنند.

کژار

(کُ) (اِ.) چینه دان مرغ.

کژاغند

(کَ غَ) (اِ.) = کژآگند. کج آکند: جامه‌ای باشد که درون آن را به جای پنبه از ابریشم پر کرده و روزهای جنگ به تن می‌کردند.

کژباز

(~.) (ص مر.) بد معامله، متقلب.

کژبین

(~.) (ص فا.)
۱- لوچ، احول.
۲- بدخواه، نابکار.

کژدم

(~. دُ) (اِ.) عقرب.

کژدمه

(~. دُ مِ) (اِ.) زخم و ورمی که در بیخ ناخن بوجود می‌آید.

کژرف

(کَ رَ) (اِ.) گیاهی است بسیار بدبو.

کژمژ

(کَ مَ) (ص.) کج، ناراست، پیچیده.

کژه

(کَ ژَ یا ژِ) (اِ.) = کژک. کجک:
۱- قلاب عموماً (مخصوصاً قلاب قناره قصابان که بر آن گوشت آویزند).
۲- گوشت پاره‌ای که در ابتدای حلق محاذی بیخ زبان آویخته ؛ لهاه.

کژور

(کَ ژُ) (اِ.) ریشه گیاه زرنباد که بسیار تلخ است.

کژوژ

(کَ وَ) (ص فا.) بادی که کج وزد، باد مخالف.

کژک

(کَ ژَ) (اِمصغ.) نک کجک.

کژین

(کَ) (اِمر.) جامه‌ای که درون آن را با ابریشم می‌انباشتند و روز جنگ می‌پوشیدند.

کک

(کَ) (اِ.) = کیک: حشره‌ای است کوچک به اندازه شپش که هنگام راه رفتن می‌جهد. ؛~ به تنبان کسی افتادن کنایه از: به هول و ولا افتادن، دچار وسوسه و هیجان شدن. ؛ ~ کسی نگزیدن ...

کک

(~.) [ معر. ] (اِ.) نانی که از آرد خشکه پزند.

کک

(کُ) [ فر. ] (اِ.) زغالی که از سوختن ناقص یا تصفیه تقطیر زغال سنگ حاصل شود. تقریباً کربن خالص است و بدون به جا گذاشتن خاکستر کاملاً می‌سوزد و حرارت زیاد تولید می‌کند.

کک

(~.) (اِ.) = کرک: ماکیانی که از تخم کردن باز مانده و مست شده باشد.

کک مک

(کَ مَ) (اِمر.) لکه‌های ریز قهوه‌ای یا سیاه که روی صورت یا قسمت‌های دیگر بدن انسان بوجود می‌آید.

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ

برای نوشتن دیدگاه باید وارد بشوید.