فرستادن فريدون منوچهر را به جنگ تور و سلم
سپه چون بنزديك ايران كشيد همانگه خبر با فريدون رسيد
بفرمود پس تا منوچهر شاه ز پهلو بهامون گذارد سپاه
يكى داستان زد جهان ديده كى كه مرد جوان چون بود نيك پى
بدام آيدش ناسگاليده ميش پلنگ از پس پشت و صياد پيش
شكيبائى و هوش و راى و خرد هژبر از بيابان بدام آورد
و ديگر ز بد مردم بد كنش بفرجام روزى بپيچد تنش
بباد افره آنگه شتابيدمى كه تفسيده آهن بتابيدمى
چو لشكر منوچهر بر ساده دشت برون برد آنجا ببد روز هشت
فريدونش هنگام رفتن بديد سخنها بدانش بدو گستريد
منوچهر گفت اى سرافراز شاه كَى آيد كسى پيش تو كينه خواه
مگر بد سگالد بدو روزگار بجان و تن خود خورد زينهار
من اينك ميان را برومى زره ببندم كه نگشايم از تن گره
بكين جستن از دشت آوردگاه برآرم بخورشيد گرد سپاه
از آن انجمن كس ندارم بمرد كجا جست يارند با من نبرد
بفرمود تا قارن رزم جوى ز پهلو بدشت اندر آورد روى
سراپرده شاه بيرون كشيد درفش همايون بهامون كشيد
همى رفت لشكر گروها گروه چو دريا بجوشيد هامون و كوه
چنان تيره شد روز روشن ز گرد تو گفتى كه خورشيد شد لاجورد
ز كشور بر آمد سراسر خروش همى كر شدى مردم تيز گوش
خروشيدن تازى اسپان ز دشت ز بانگ تبيره همى بر گذشت
ز لشكرگه پهلوان تا دو ميل كشيده دو رويه رده ژنده پيل
از آن شصت بر پشتشان تخت زر بزر اندرون چند گونه گهر
چو سيصد بنه بر نهادند بار چو سيصد همان از در كارزار
همه زير بر گستوان اندرون نبدشان جز از چشم ز آهن برون
سراپرده شاه بيرون زدند ز تميشه لشكر بهامون زدند
سپهدار چون قارن كينه دار سواران جنگى چو سيصد هزار
همه نامداران جوشنوران برفتند با گرزهاى گران
دليران يكايك چو شير ژيان همه بسته بر كين ايرج ميان
بپيش اندرون كاويانى درفش بچنگ اندرون تيغهاى بنفش
منوچهر با قارن پيل تن برون آمد از بيشه نارون
بيامد بپيش سپه بر گذشت بياراست لشكر بران پهن دشت
چپ لشكرش را بگرشاسپ داد ابر ميمنه سام يل با قباد
رده بر كشيده ز هر سو سپاه منوچهر با سرو در قلب گاه
همى تافت چون مه ميان گروه نبود ايچ پيدا ز افراز كوه
سپه كش چو قارن مبارز چو سام سپه بر كشيده حسام از نيام
طلايه بپيش اندرون چون قباد كمين ور چو گرد تليمان نژاد
يكى لشكر آراسته چون عروس بشيران جنگى و آواى كوس
بتور و بسلم آگهى تاختند كه ايرانيان جنگ را ساختند
ز بيشه بهامون كشيدند صف ز خون جگر بر لب آورده كف
دو خونى همان با سپاهى گران برفتند آگنده از كين سران
كشيدند لشكر بدشت نبرد الانان دژ را پس پشت كرد
يكايك طلايه بيامد قباد چو تور آگهى يافت آمد چو باد
بدو گفت نزد منوچهر شو بگويش كه اى بىپدر شاه نو
اگر دختر آمد ز ايرج نژاد ترا تيغ و كوپال و جوشن كه داد
بدو گفت آرى گزارم پيام بدين سان كه گفتى و بردى تو نام
و ليكن گر انديشه گردد دراز خرد با دل تو نشيند براز
بدانى كه كاريت هولست پيش بترسى ازين خام گفتار خويش
اگر بر شما دام و دد روز و شب همى گريدى نيستى بس عجب
كه از بيشه نارون تا بچين سواران جنگند و مردان كين
درفشيدن تيغهاى بنفش چو بينيد با كاويانى درفش
بدرّد دل و مغزتان از نهيب بلندى ندانيد باز از نشيب
قباد آمد آنگه بنزديك شاه بگفت آنچه بشنيد ازان رزم خواه
منوچهر خنديد و گفت آنگهى كه چونين نگويد مگر ابلهى
سپاس از جهاندار هر دو جهان شناسنده آشكار و نهان
كه داند كه ايرج نياى منست فريدون فرخ گواى منست
كنون گر بجنگ اندر آريم سر شود آشكارا نژاد و گهر
بزور خداوند خورشيد و ماه كه چندان نمانم ورا دستگاه
كه برهم زند چشم زير و زبر بريده بلشكر نمايمش سر
بفرمود تا خوان بياراستند نشستنگه رود و مىواستند
