گفتار اندر فراهم آوردن شاهنامه
سخن هر چه گويم همه گفتهاند بر باغ دانش همه رفتهاند
اگر بر درخت برومند جاى نيابم كه از بر شدن نيست راى
كسى كو شود زير نخل بلند همان سايه زو باز دارد گزند
توانم مگر پايه ساختن بر شاخ آن سرو سايه فكن
كزين نامور نامه شهريار بگيتى بمانم يكى يادگار
تو اين را دروغ و فسانه مدان برنگ فسون و بهانه مدان
ازو هر چه اندر خورد با خرد دگر بر ره رمز و معنى برد
يكى نامه بود از گه باستان فراوان بدو اندرون داستان
پراگنده در دست هر موبدى ازو بهره نزد هر بخردى
يكى پهلوان بود دهقان نژاد دلير و بزرگ و خردمند و راد
پژوهنده روزگار نخست گذشته سخنها همه باز جست
ز هر كشورى موبدى سالخورد بياورد كاين نامه را ياد كرد
بپرسيدشان از كيان جهان و زان نامداران فرّخ مهان
كه گيتى به آغاز چون داشتند كه ايدون بما خوار بگذاشتند
چه گونه سر آمد بنيك اخترى بر ايشان همه روز كند آورى
بگفتند پيشش يكايك مهان سخنهاى شاهان و گشت جهان
چو بشنيد از يشان سپهبد سخن يكى نامور نامه افكند بن
چنين يادگارى شد اندر جهان برو آفرين از كهان و مهان
