زادن سهراب از مادرش تهمينه
چو نه ماه بگذشت بر دخت شاه يكى پورش آمد چو تابنده ماه
تو گفتى گو پيل تن رستمست و گر سام شيرست و گر نيرمست
چو خندان شد و چهره شاداب كرد ورا نام تهمينه سهراب كرد
چو يك ماه شد همچو يك سال بود برش چون بر رستم زال بود
چو سه ساله شد زخم چوگان گرفت بپنجم دل تير و پيكان گرفت
چو ده ساله شد زان زمين كس نبود كه يارست با او نبرد آزمود
بر مادر آمد بپرسيد ز وى بدو گفت گستاخ با من بگوى
كه من چون ز همشيرگان برترم همى باسمان اندر آيد سرم
ز تخم كيم و ز كدامين گهر چه گويم چو پرسد كسى از پدر
گر اين پرسش از من بماند نهان نمانم ترا زنده اندر جهان
بدو گفت مادر كه بشنو سخن بدين شادمان باش و تندى مكن
تو پور گو پيل تن رستمى ز دستان سامى و از نيرمى
ازيرا سرت ز آسمان برترست كه تخم تو زان نامور گوهرست
جهان آفرين تا جهان آفريد سوارى چو رستم نيامد پديد
چو سام نريمان بگيتى نبود سرش را نيارست گردون بسود
يكى نامه از رستم جنگ جوى بياورد و بنمود پنهان بدوى
سه ياقوت رخشان بسه مهره زر از ايران فرستاده بودش پدر
بدو گفت افراسياب اين سخن نبايد كه داند ز سر تا ببن
پدر گر شناسد كه تو زين نشان شدستى سرافراز گردنكشان
چو داند بخواندت نزديك خويش دل مادرت گردد از درد ريش
چنين گفت سهراب كاندر جهان كسى اين سخن را ندارد نهان
بزرگان جنگ آور از باستان ز رستم زنند اين زمان داستان
نبرده نژادى كه چونين بود نهان كردن از من چه آيين بود
كنون من ز تركان جنگ آوران فراز آورم لشكرى بىكران
برانگيزم از گاه كاوس را از ايران ببرّم پى طوس را
برستم دهم تخت و گرز و كلاه نشانمش بر گاه كاوس شاه
از ايران بتوران شوم جنگ جوى ابا شاه روى اندر آرم بروى
بگيرم سر تخت افراسياب سر نيزه بگذارم از آفتاب
چو رستم پدر باشد و من پسر نبايد بگيتى كسى تاجور
چو روشن بود روى خورشيد و ماه ستاره چرا بر فرازد كلاه
ز هر سو سپه شد برو انجمن كه هم با گهر بود و هم تيغ زن
