شاهنامه فردوسی – رفتن پادشاه مازندران به جنگ كیكاوس

رفتن پادشاه مازندران به جنگ كی‏كاوس

چو رستم ز مازندران گشت باز            شه اندر زمان رزم را كرد ساز

         سراپرده از شهر بيرون كشيد            سپه را همه سوى هامون كشيد

         سپاهى كه خورشيد شد ناپديد            چو گرد سياه از ميان بردميد

         نه دريا پديد و نه هامون و كوه            زمين آمد از پاى اسپان ستوه‏

         همى راند لشكر بران سان دمان            نجست ايچ هنگام رفتن زمان‏

  دیوان حافظ - خم زلف تو دام کفر و دین است
در شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذارید

شیوه حور و پری گر چه لطیف است ولی
خوبی آن است و لطافت که فلانی دارد
«حافظ»

فرهنگ معین

واژه مورد نظر خود را جستجو کنید

آور

(و َ)
۱- (اِ.)یقین.
۲- (ق.) براستی، بی گمان.

دیدگاهتان را بنویسید