[ په. ] (اِ.) گردی که از کوبیدن و آسیاب کردن غلات به دست می‌آید. ؛ ~ خود را بیختن و الک خود را آویختن کنایه از: وظایف خود را طی سالیان انجام دادن و دیگر اخلاقاً موظف یا عملاً توان انجام کاری را نداشتن.

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ

برای نوشتن دیدگاه باید وارد بشوید.

شاهنامه فردوسی – رفتن پادشاه مازندران به جنگ كیكاوس

دیوان حافظ – آن ترک پری چهره که دوش از بر ما رفت

دیوان حافظ – منم که گوشه میخانه خانقاه من است

دیوان حافظ – آنان که خاک را به نظر کیمیا کنند

دیوان حافظ – خم زلف تو دام کفر و دین است

دیوان حافظ – زاهد ظاهرپرست از حال ما آگاه نیست

دیوان حافظ – خیال روی تو در هر طریق همره ماست

دیوان حافظ – دوش از جناب آصف پیک بشارت آمد

دیوان حافظ – دل می‌رود ز دستم صاحب‌دلان خدا را

شاهنامه فردوسی – خوان ششم جنگ رستم و ارژنگ ديو

شاهنامه فردوسی – نامگذارى رستم

شاهنامه فردوسی – بنياد نهادن جشن سده

مقدمه شاهنامه فردوسی

شاهنامه فردوسی – لشكر كشيدن كاوس با رستم‏‏

شاهنامه فردوسی – رزم رستم با تورانيان‏‏

شاهنامه فردوسی – ستایش خرد

شاهنامه فردوسی – گفتار اندر زادن دختر ايرج‏‏

فرهنگ معین

آرد

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ