شاهنامه فردوسی – رفتن پادشاه مازندران به جنگ كیكاوس

رفتن پادشاه مازندران به جنگ كی‏كاوس

چو رستم ز مازندران گشت باز شه اندر زمان رزم را كرد ساز

سراپرده از شهر بيرون كشيد سپه را همه سوى هامون كشيد

سپاهى كه خورشيد شد ناپديد چو گرد سياه از ميان بردميد

نه دريا پديد و نه هامون و كوه زمين آمد از پاى اسپان ستوه‏

همى راند لشكر بران سان دمان نجست ايچ هنگام رفتن زمان‏

مقدمه شاهنامه فردوسی

اشعار شاهنامه, اشعار فردوسی, رفتن پادشاه مازندران به جنگ كى‏كاوس, شاه مازندران, شاهنامه, شعر, شعر پارسی, شعر فارسی, شعر فردوسی, فردوسی, کیکاوس

بدون نظر

در شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذارید

بنشین که چو پروانه به گرد تو زند بال
از روز ازل آنچه مقدر شده باشد
«صائب تبریزی»

دیوان حافظ – دوش دیدم که ملائک در میخانه زدند

دیوان حافظ – ما را ز خیال تو چه پروای شراب است

دیوان حافظ – کلک مشکین تو روزی که ز ما یاد کند

دیوان حافظ – مردم دیده ما جز به رخت ناظر نیست

دیوان حافظ – دیر است که دل‌دار پیامی نفرستاد

دیوان حافظ – آن کیست کز روی کرم با ما وفاداری کند

دیوان حافظ – سال‌ها دل طلب جام جم از ما می‌کرد

دیوان حافظ – دلی که غیب نمای است و جام جم دارد

شاهنامه فردوسی – خوان چهارم كشتن زنى جادو را

شاهنامه فردوسی – فراهم آوردن شاهنامه

شاهنامه فردوسی – رسيدن سام و دستان به كابل

شاهنامه فردوسی – گرفتن سهراب دژ سپيد را‏

شاهنامه فردوسی – پاسخ دادن زال موبدان را

شاهنامه فردوسی – تاختن سهراب بر سپاه كاوس

شاهنامه فردوسی – خوان سوم جنگ رستم با اژدها

شاهنامه فردوسی – گفتار اندر مردن فريدون

فرهنگ معین

واژه مورد نظر خود را جستجو کنید

گندمه

(گَ دُ مِ) (اِ.) زگیل.

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ

برای نوشتن دیدگاه باید وارد بشوید.