شاهنامه فردوسی – رفتن ايرج بسوى پدر

رفتن ايرج بسوى پدر

      

فرستاده سلم چون گشت باز            شهنشاه بنشست و بگشاد راز

         گرامى جهانجوى را پيش خواند            همه گفتها پيش او باز راند

         و را گفت كان دو پسر جنگجوى            ز خاور سوى ما نهادند روى‏

         از اختر چنين استشان بهره خود            كه باشند شادان بكردار بد

         دگر آنكه دو كشور آبشخورست            كه آن بومها را درشتى برست‏

         برادرت چندان برادر بود            كجا مر ترا بر سر افسر بود

         چو پژمرده شد روى رنگين تو            نگردد دگر گرد بالين تو

         تو گر پيش شمشير مهر آورى            سرت گردد آشفته از داورى‏

         دو فرزند من كز دو دوش جهان            برينسان گشادند بر من زبان‏

         گرت سر بكارست بپسيچ كار            در گنج بگشاى و بر بند بار

         تو گر چاشت را دست يازى بجام            و گر نه خورند اى پسر بر تو شام‏

         نبايد ز گيتى ترا يار كس            بى‏آزارى و راستى يار بس‏

         نگه كرد پس ايرج نامور            بر آن مهربان پاك فرّخ پدر

         چنين داد پاسخ كه اى شهريار            نگه كن بدين گردش روزگار

         كه چون باد بر ما همى بگذرد            خردمند مردم چرا غم خورد

         همى پژمراند رخ ارغوان            كند تيره ديدار روشن روان‏

         باغاز گنج است و فرجام رنج            پس از رنج رفتن ز جاى سپنج‏

         چو بستر ز خاكست و بالين ز خشت            درختى چرا بايد امروز كشت‏

         كه هر چند چرخ از برش بگذرد            تنش خون خورد بار كين آورد

         خداوند شمشير و گاه و نگين            چو ما ديد بسيار و بيند زمين‏

         از آن تاجور نامداران پيش            نديدند كين اندر آيين خويش‏

         چو دستور باشد مرا شهريار            ببد نگذرانم بد روزگار

         نبايد مرا تاج و تخت و كلاه            شوم پيش ايشان دوان بى‏سپاه‏

         بگويم كه اى نامداران من            چنانچون گرامى تن و جان من‏

         به بيهوده از شهريار زمين            مداريد خشم و مداريد كين‏

         بگيتى مداريد چندين اميد            نگر تا چه بد كرد با جمّشيد

         بفرجام هم شد ز گيتى بدر            نماندش همان تاج و تخت و كمر

         مرا با شما هم بفرجام كار            ببايد چشيدن بد روزگار

         دل كينه‏ورشان بدين آورم            سزاوارتر زانكه كين‏آورم‏

         بدو گفت شاه اى خردمند پور            برادر همى رزم جويد تو سور

         مرا اين سخن ياد بايد گرفت            ز مه روشنايى نيايد شگفت‏

         ز تو پر خرد پاسخ ايدون سزيد            دلت مهر پيوند ايشان گزيد

         و ليكن چو جانى شود بى‏بها            نهد پر خرد در دم اژدها

         چه پيش آيدش جز گزاينده زهر            كش از آفرينش چنين است بهر

         ترا اى پسر گر چنين است راى            بياراى كار و بپرداز جاى‏

         پرستنده چند از ميان سپاه            بفرماى كايند با تو براه‏

         ز درد دل اكنون يكى نامه من            نويسم فرستم بدان انجمن‏

         مگر باز بينم ترا تن درست            كه روشن روانم بديدار تست‏

   

   ‏

                       

در شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذارید

فرهنگ معین

جستجوی واژه

لیست واژه‌ها (تعداد کل: 36,098)

گلوند

(گَ وَ) (اِمر.)
۱- گلوبند.
۲- هر چیز که به طریق تحفه و هدیه به کسی فرستند، مرسله.
۳- گلوبند مانندی از گردو و انجیر که آن را به هدیه فرستند.

گلوه

(گُ وَ یا وِ) (اِ.) سوراخ تنور نان پزی.

گلوکز

(گُ لُ کُ) [ فر. ] (اِ.) قندی که در تمام سلول‌های گیاهان خصوصاً میوه‌ها یافت می‌شود.

گلوگاه

(گَ) (اِمر.)
۱- حنجره.
۲- گذرگاهی که بتوان از آن وارد جایی شد.

گلوگیر

(گَ) (ص.) خفه کننده.

گلپر

(گُ پَ) (اِمر.) گیاهی دو ساله از تیره چتریان. این گیاه ساقه‌های ضخیم و برگ‌های بزرگ دارد و از برگ‌ها و جوانه‌ها و دانه‌های آن جهت ادویه استفاده می‌شود.

گلچین

(~.) (اِ.)
۱- کسی که گل می‌چیند.
۲- آن چه از میان یک مجموعه انتخاب شده‌است.

گلکار

(گُ) (ص شغ.) آن که گل در باغ‌ها و باغچه‌ها می‌کارد.

گلکار

(گِ) (ص شغ.) آن که در کارهای ساختمانی کار گِل کاری و درست کردن گِل بااوست.

گلگشت

(~. گَ) (اِمر.)
۱- گردش در گلزار.
۲- جای تفریح و گردش در گلزار.

گلگون

(~.) (ص مر.) سرخ رنگ، به رنگ گل سرخ.

گلگونه

(~. نِ) (اِمر.)
۱- گلگون.
۲- سرخابی که زنان به گونه‌های خود مالند.
۳- شراب قرمز.

گلگچه

(گُ گَ چِ یا چَ) (اِ.) = کلگجه: رسوم و آدابی باشد که از اول تولد اطفال تا اوان عقیقه و گاهواره به طریق سنت رعایت کنند.

گلی

(گُ) (اِ.) دارای رنگ قرمز روشن.

گلی

(گِ) (ص.)
۱- آلوده یا آغشته به گِل، گل آلود.
۲- ساخته شده از گل.

گلیز

(گِ) (اِ.) آب دهان، آب لزجی که از دهان انسان یا حیوان بیرون می‌ریزد.

گلیسیرین

(گِ) [ فر. ] (اِ.) = گلیسرل: مایعی است بی رنگ، روغنی، بی بو، کمی شیرین و محلول در آب.

گلیم

(گِ) (اِ.) نوعی فرش که از پشم می‌بافند. ؛ ~ خود را از آب درآوردن کنایه: از عهده کار خود برآمدن.

گلیم گوش

(~.) (اِمر.) موجودی متوهم به شکل آدمی با گوش‌های بزرگ به حدی که یک گوش را بستر و دیگری را لحاف می‌کرده اند؛ گوش بستر.

گلین

(گَ) [ تر. ] (اِ.) عروس.


دیدگاهتان را بنویسید