رسيدن سام و دستان به كابل
بگويد كه آمد سپهبد ز راه ابا زال با پيل و چندى سپاه
فرستاده تازان بكابل رسيد خروشى بر آمد چنانچون سزيد
چنان شاد شد شاه كابلستان ز پيوند خورشيد زابلستان
كه گفتى همى جان بر افشاندند ز هر جاى رامشگران خواندند
بزد ناى مهراب و بر بست كوس بياراست لشكر چو چشم خروس
ابا ژنده پيلان و رامشگران زمين شد بهشت از كران تا كران
ز بس گونهگون پرنيانى درفش چه سرخ و سپيد و چه زرد و بنفش
چه آواى ناى و چه آواى چنگ خروشيدن بوق و آواى زنگ
تو گفتى مگر روز انجامش است يكى رستخيز است گر رامش است
همى رفت ازين گونه تا پيش سام فرود آمد از اسپ و بگذارد گام
گرفتش جهان پهلوان در كنار بپرسيدش از گردش روزگار
شه كابلستان گرفت آفرين چه بر سام و بر زال زر همچنين
نشست از بر باره تيز رو چو از كوه سر بر كشد ماه نو
يكى تاج زرّين نگارش گهر نهاد از بر تارك زال زر
بكابل رسيدند خندان و شاد سخنهاى ديرينه كردند ياد
همه شهر ز آواى هندى دراى ز ناليدن بربط و چنگ و ناى
تو گفتى دد و دام رامشگرست زمانه بآرايشى ديگرست
بش و يال اسپان كران تا كران براندوده پر مشك و پر زعفران
برون رفت سيندخت با بندگان ميان بسته سيصد پرستندگان
مر آن هر يكى را يكى جام زر بدست اندرون پر ز مشك و گهر
همه سام را آفرين خواندند پس از جام گوهر بر افشاندند
بدان جشن هر كس كه آمد فراز شد از خواسته يك بيك بىنياز
بخنديد و سيندخت را سام گفت كه رودابه را چند خواهى نهفت
بدو گفت سيندخت هديه كجاست اگر ديدن آفتاب هواست
چنين داد پاسخ بسيندخت سام كه از من بخواه آنچه آيدت كام
برفتند تا خانه زرنگار كجا اندرو بود خرّم بهار
نگه كرد سام اندران ماه روى يكايك شگفتى بماند اندروى
ندانست كش چون ستايد همى برو چشم را چون گشايد همى
بفرمود تا رفت مهراب پيش ببستند عقدى بر آيين و كيش
بيك تختشان شاد بنشاندند عقيق و زبرجد برافشاندند
سر ماه با افسر نام دار سر شاه با تاج گوهر نگار
بياورد پس دفتر خواسته يكى نسخت گنج آراسته
برو خواند از گنجها هر چه بود كه گوش آن نيارست گفتى شنود
برفتند از آنجا بجاى نشست ببودند يك هفته با مى بدست
و ز ايوان سوى باغ رفتند باز سه هفته بشادى گرفتند ساز
بزرگان كشورش با دستبند كشيدند بر پيش كاخ بلند
سر ماه سام نريمان برفت سوى سيستان روى بنهاد تفت
ابا زال و با لشكر و پيل و كوس زمانه ركاب ورا داد بوس
عمارى و بالاى و هودج بساخت يكى مهد تا ماه را در نشاخت
چو سيندخت و مهراب و پيوند خويش سوى سيستان روى كردند پيش
برفتند شادان دل و خوش منش پر از آفرين لب ز نيكى كنش
رسيدند پيروز تا نيمروز چنان شاد و خندان و گيتى فروز
يكى بزم سام آنگهى ساز كرد سه روز اندران بزم بگماز كرد
پس آنگاه سيندخت آنجا بماند خود و لشكرش سوى كابل براند
سپرد آن زمان پادشاهى بزال برون برد لشكر بفرخنده فال
سوى گرگساران شد و باختر درفش خجسته بر افراخت سر
شوم گفت كان پادشاهى مراست دل و ديده با ما ندارند راست
منوچهر منشور آن شهر بر مرا داد و گفتا همى دار و خور
بترسم ز آشوب بدگوهران بويژه ز گردان مازندران
بشد سام يك زخم و بنشست زال مى و مجلس آراست و بفراخت يال
