شاهنامه فردوسی – خوان دوم يافتن رستم چشمه آب

خوان دوم يافتن رستم چشمه آب

يكى راه پيش آمدش ناگزير
همى رفت بايست بر خيره خير

پى اسپ و گويا زبان سوار
ز گرما و از تشنگى شد ز كار

         پياده شد از اسپ و ژوپين بدست           
همى رفت پويان بكردار مست‏

         همى جست بر چاره جستن رهى           
سوى آسمان كرد روى آنگهى‏

         چنين گفت كاى داور دادگر           
همه رنج و سختى تو آرى بسر

         گرايدونك خشنودى از رنج من           
بدان گيتى آگنده كن گنج من‏

         بپويم همى تا مگر كردگار           
دهد شاه كاوس را زينهار

         هم ايرانيان را ز چنگال ديو           
گشايد بى‏آزار گيهان خديو

         گنهكار و افگندگان تواند            
پرستنده و بندگان تواند

         تن پيلوارش چنان تفته شد           
كه از تشنگى سست و آشفته شد

         بيفتاد رستم بران گرم خاك           
زبان گشته از تشنگى چاك چاك‏

         همانگه يكى ميش نيكوسرين           
بپيمود پيش تهمتن زمين‏

         ازان رفتن ميش انديشه خاست           
بدل گفت كابشخور اين كجاست‏

         همانا كه بخشايش كردگار           
فراز آمدست اندرين روزگار

         بيفشارد شمشير بر دست راست           
بزور جهاندار بر پاى خاست‏

         بشد بر پى ميش و تيغش بچنگ           
گرفته بدست دگر پالهنگ‏

         بره بر يكى چشمه آمد پديد           
چو ميش سراور بدانجا رسيد

         تهمتن سوى آسمان كرد روى           
چنين گفت كاى داور راستگوى‏

         هرانكس كه از دادگر يك خداى           
بپيچد نيارد خرد را بجاى‏

         برين چشمه آبشخور ميش نيست           
همان غرم دشتى مرا خويش نيست‏

         بجايى كه تنگ اندر آيد سخن           
پناهت بجز پاك يزدان مكن‏

         بران غرم بر آفرين كرد چند           
كه از چرخ گردان مبادت گزند

         گيا بر در و دشت تو سبز باد           
مباد از تو هرگز دل يوز شاد

         ترا هرك يازد بتير و كمان           
شكسته كمان باد و تيره گمان‏

         كه زنده شد از تو گو پيل تن           
و گر نه پر انديشه بود از كفن‏

         كه در سينه اژدهاى بزرگ           
نگنجد بماند بچنگال گرگ‏

         شده پاره پاره كنان و كشان            
ز رستم بدشمن رسيده نشان‏

         روانش چو پردخته شد ز آفرين           
ز رخش تگاور جدا كرد زين‏

         همه تن بشستش بران آب پاك           
بكردار خورشيد شد تابناك‏

         چو سيراب شد ساز نخچير كرد           
كمر بست و تركش پر از تير كرد

         بيفگند گورى چو پيل ژيان           
جدا كرد ازو چرم پاى و ميان‏

         چو خورشيد تيز آتشى بر فروخت           
برآورد ز آب اندر آتش بسوخت‏

         بپردخت ز آتش بخوردن گرفت           
بخاك استخوانش سپردن گرفت‏

         سوى چشمه روشن آمد بر آب            
چو سيراب شد كرد آهنگ خواب‏

         تهمتن برخش سراينده گفت           
كه با كس مكوش و مشو نيز جفت‏

         اگر دشمن آيد سوى من بپوى           
تو با ديو و شيران مشو جنگجوى‏

         بخفت و بر آسود و نگشاد لب            
چمان و چران رخش تا نيم شب‏


خوان نخست شاهنامه – جنگ رخش با شيرى

  دیوان حافظ - روز هجران و شب فرقت یار آخر شد

خوان سوم شاهنامه – جنگ رستم با اژدها

خوان چهارم شاهنامه – كشتن زنى جادو را

خوان پنجم شاهنامه – گرفتار شدن اولاد به دست رستم

خوان ششم شاهنامه – جنگ رستم و ارژنگ ديو

خوان هفتم شاهنامه – كشتن رستم ديو سپيد را


در شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذارید

دردمندی من سوخته زار و نزار
ظاهرا حاجت تقریر و بیان این همه نیست
«حافظ»

فرهنگ معین

واژه مورد نظر خود را جستجو کنید
جستجوی واژه

لیست واژه‌ها (تعداد کل: 36,098)

کنسرواتوار

(~.) [ فر. ] (ص.) کسی که به سنن و آداب گذشته پابند است و از بدعت‌ها احتراز دارد؛ محافظه کار.

کنسل

(کَ س) [ انگ. ] (اِ.) لغو، فسخ.

کنسل

(کُ سُ) [ فر. ] (اِ.)
۱- پیش آمدگی بنا به داخل پیاده رو، تیری که یک سر آن درگیر و سر دیگر آن آزاد باشد.
۲- میزی کم عرض در کنار دیوار و چسبیده به آن که معمولاً آیینه‌ای بر روی ...

کنسول

(کُ) [ فر. ] (اِ.) نماینده سیاسی یک دولت در کشوری بیگانه.

کنسول گری

(~. گَ) [ فر - فا. ] (اِ.) اداره یا محل کار کنسول.

کنسولتاسیون

(~.) [ فر. ] (اِ.) مشاوره، شور (مخصوصاً مشاوره پزشکان درباره مرض یک بیمار).

کنسک

(کِ نِ) (ص.) نک کِنِس.

کنش

(کُ نِ) (حامص.) عمل، کردار.

کنشت

(کِ یا کُ نِ) [ په. ] (اِ.)
۱- معبد یهودیان (خصوصاً).
۲- عبادتگاه، کافران (عموماً).

کنغاله

(کَ لِ) (ص.)
۱- فاحشه، روسپی.
۲- بخیل، ممسک.

کنف

(کَ نَ) [ معر. ] (اِ.) گیاهی است از تیره پنیرک که از ساقه آن الیافی به دست می‌آید که برای تهیه گونی، طناب و پارچه‌های خشن به کار می‌رود.

کنف

(~.) [ ع. ] (اِ.)
۱- جانب، کرانه، طرف.
۲- نگاه داری، حمایت.
۳- سایه، ظل.

کنفت

(کِ نِ) (ص.) (عا.) شرمسار، خجل.

کنفدراسیون

(کُ فِ) [ فر. ] (اِ.) اتحادیه چند ناحیه یا کشور که جمعاً دولتی واحد تشکیل دهند، اما هریک استقلال داخلی و خود - مختاری دارند.

کنفرانس

(کُ فِ) [ فر. ] (اِ.)
۱- انجمن سیاسی که از سران دول یا نمایندگان سیاسی آنان تشکیل شود.
۲- مجازاً به سخنرانی و جای سخنرانی گفته می‌شود.
۳- جلسه‌ای رسمی با تعداد شرکت کنندگان معدود که در آن یک یا چند نفر ...

کنند

(کَ نَ) (اِ.)افزاری که چاه کنان و گل کاران با آن زمین را می‌کنند.

کنه

(کُ) [ ع. ] (اِ.) حقیقت، باطن، پایان هر چیز.

کنه

(~.) (اِ.) فتیله چراغ، پلیته.

کنه

(کُ نَّ یا نُِ) [ ع. کنه ] (اِ.) سایبان بالای در.

کنه

(کَ نِ) (اِ.)
۱- حشره ریزی که به پوست بدن حیوان یا انسان می‌چسبد و از طریق منافذ پوست خون را می‌مکد.
۲- کنایه از: آدم سمج و پررو.


دیدگاهتان را بنویسید