شاهنامه فردوسی – تاخت كردن منوچهر بر سپاه تور

تاخت كردن منوچهر بر سپاه تور

بدان گه كه روشن جهان تيره گشت طلايه پراگنده بر گرد دشت‏

بپيش سپه قارن رزم زن ابا راى زن سرو شاه يمن‏

خروشى بر آمد ز پيش سپاه كه اى نامداران و مردان شاه‏

بكوشيد كين جنگ آهرمنست همان در دو كين است و خون خستنست‏

ميان بسته داريد و بيدار بيد همه در پناه جهاندار بيد

كسى كو شود كشته زين رزمگاه بهشتى بود شسته پاك از گناه‏

هر آن كس كه از لشكر چين و روم بريزند خون و بگيرند بوم‏

شاهنامه فردوسی - رفتن پسران فريدون نزد شاه يمن

همه نيكنامند تا جاودان بمانند با فره موبدان‏

هم از شاه يابند ديهيم و تخت ز سالار زرّ و ز دادار بخت‏

چو پيدا شود پاك روز سپيد دو بهره بپيمايد از چرخ شيد

ببنديد يك سر ميان يلى ابا گرز و با خنجر كابلى‏

بداريد يك سر همه جاى خويش يكى از دگر پاى منهيد پيش‏

سران سپه مهتران دلير كشيدند صف پيش سالار شير

بسالار گفتند ما بنده‏ايم خود اندر جهان شاه را زنده‏ايم‏

چو فرمان دهد ما هميدون كنيم زمين را ز خون رود جيحون كنيم‏

شاهنامه فردوسی - فراهم آوردن شاهنامه

سوى خيمه خويش باز آمدند همه با سرى كينه ساز آمدند

‏

اشعار شاهنامه, اشعار فردوسی, تاخت كردن منوچهر بر سپاه تور, شاهنامه, شعر پارسی, شعر فارسی, شعر فردوسی, فردوسی

بدون نظر

در شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذارید

نیست از کردار ما بی‌حاصلان را بهره‌ای
چون قلم از ما همین گفتار می‌ماند به جا
«صائب تبریزی»

دیوان حافظ – به سر جام جم آنگه نظر توانی کرد

دیوان حافظ – کس نیست که افتاده آن زلف دوتا نیست

دیوان حافظ – روشنی طلعت تو ماه ندارد

دیوان حافظ – روزگاریست که سودای بتان دین من است

دیوان حافظ – تا ز میخانه و می نام و نشان خواهد بود

دیوان حافظ – کلک مشکین تو روزی که ز ما یاد کند

دیوان حافظ – طایر دولت اگر باز گذاری بکند

دیوان حافظ – چو باد عزم سر کوی یار خواهم کرد

شاهنامه فردوسی – شكيبايى ايرج و برترى عقلش

شاهنامه فردوسی – رفتن سام به جنگ مهراب

شاهنامه فردوسی – پادشاهى دادن سام زال را

شاهنامه فردوسی – داستان ضحاك با كاوه آهنگر

شاهنامه فردوسی – كشته شدن تور بر دست منوچهر

مقدمه شاهنامه فردوسی

شاهنامه فردوسی – رزم بارمان و قباد و كشته شدن قباد

شاهنامه فردوسی – پاسخ شاه مازندران به كاوس

فرهنگ معین

واژه مورد نظر خود را جستجو کنید

جستجوی واژه

لیست واژه‌ها (تعداد کل: 36,098)

اشکال

(اِ) [ ع. ]
۱- (مص ل.) دشوار شدن.
۲- (اِمر.) پوشیده شدن کار.
۳- (اِمص.) دشواری.
۴- خرده گیری.

اشکال

(~.) (اِ.) پای بند ستور، شکال.

اشکال تراشیدن

(~. تَ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل.) ایراد گرفتن.

اشکر

(اَ کَ) [ ع. ] (ص تف.) سپاس دارتر، حق شناس تر.

اشکردن

(اِ کَ دَ) (مص م.) نک شکردن.

اشکره

(اِ کَ رِ) نک شکره.

اشکفت

(اِ کَ) (اِ.)
۱- شکاف، رخنه.
۲- غار، کهف.

اشکل

(اِ کَ یا کِ) (ص.) اسبی که دست راست و پای چپش سفید باشد.

اشکل

(اِ کَ) (اِ.)
۱- پای بند ستور، ریسمانی که بر زانوی شتر بندند تا فرار نکند.
۲- مکر، حیله.

اشکل

(اَ کَ) [ ع. ] (ص تف.) مشابه تر، مانندتر.

اشکل

(~.) [ ع. ] دشوارتر، سخت تر، مشکل تر.

اشکل

(~.) [ ع. ] (ص تف.) خوشگل تر، خوش صورت تر.

اشکل

(~.) [ ع. ] (ص.)
۱- آن که در وی سرخی و سفیدی با هم آمیخته باشد.
۲- کسی که در سفیدی چشمش اندکی سرخی باشد.

اشکله

(اِ کِ لِ) (اِمر.) نک اشکلک.

اشکلک

(اِ کِ لَ) (اِمر.)
۱- شکنجه.
۲- نوعی شکنجه و آن چوبی بوده که لای انگشتان متهمان می‌گذاشتند و فشار می‌دادند تا به جرم خود اقرار کنند.
۳- چوبی است به مقدار چهار انگشت که وسط آن باریک تر از دو سر وی ...

اشکم

(اِ کَ) (اِ.) شکم، بطن.

اشکن

(اِ کَ) (اِ.) = شکن: چین و شکن.

اشکنج

(اِ کُ) (اِ.) نیشگون، وشکون.

اشکنه

(اِ کَ نِ) (اِ.)
۱- چین، شکن.
۲- نوایی است از موسیقی قدیم.
۳- خورشی است از روغن و سبزی و پیاز و تخم مرغ و آرد.

اشکوب

( اَ ) (اِ.)
۱- سقف.
۲- هر مرتبه از پوشش خانه، طبقه ؛ اشکو و آشکو هم گویند.

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ

برای نوشتن دیدگاه باید وارد بشوید.