[ فر. ] (اِ.) ابرهای جدا از هم و معمولاً چگال با خطوط مرزی واضح که نمای آن‌ها به شکل خاکریز یا گنبد یا برج‌های در حال افزایش و گسترش است و برآمدگی بخش فوقانی آن‌ها اغلب به گل کلم شباهت دارد؛ بخش‌های رو به آفتاب این ابرها غالباً سفید درخشان و پایه آن‌ها به نسبت تیره و افقی است ؛ ابر کومه‌ای گاهی پاره پاره‌است، کومه‌ای. (فره).

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ

برای نوشتن دیدگاه باید وارد بشوید.

شاهنامه فردوسی – بنياد نهادن جشن سده

دیوان حافظ – الا یا ایها الساقی ادرکأسا و ناولها

دیوان حافظ – روشنی طلعت تو ماه ندارد

دیوان حافظ – جمالت آفتاب هر نظر باد

دیوان حافظ – درخت دوستی بنشان که کام دل به بار آرد

دیوان حافظ – آن کیست کز روی کرم با ما وفاداری کند

دیوان حافظ – تنت به ناز طبیبان نیازمند مباد

دیوان حافظ – یاد باد آن که نهانت نظری با ما بود

دیوان حافظ – بنفشه دوش به گل گفت و خوش نشانی داد

شاهنامه فردوسی – آمدن رستم به نخجيرگاه‏

شاهنامه فردوسی – آفرینش کیهان

شاهنامه فردوسی – پيام فرستادن رستم به نزد شاه هاماوران

شاهنامه فردوسی – پادشاهى ضحاك هزار سال بود

شاهنامه فردوسی – آمدن سام به ديدن رستم

شاهنامه فردوسی – گريختن افراسياب از رزمگاه‏‏‏

شاهنامه فردوسی – ستایش پیامبر

شاهنامه فردوسی – گرفتن رستم رخش را

فرهنگ معین

کومولوس

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ