بازگشتن كنيزكان به نزد رودابه
رسيدند خوبان بدرگاه كاخ بدست اندرون هر يك از گل دو شاخ
نگه كرد دربان برآراست جنگ زبان كرد گستاخ و دل كرد تنگ
كه بىگه ز درگاه بيرون شويد شگفت آيدم تا شما چون شويد
بتان پاسخش را بياراستند بتنگى دل از جاى برخاستند
كه امروز روزى دگر گونه نيست براه گلان ديو واژونه نيست
بهار آمد از گلستان گل چنيم ز روى زمين شاخ سنبل چنيم
نگهبان در گفت كامروز كار نبايد گرفتن بدان هم شمار
كه زال سپهبد بكابل نبود سراپرده شاه زابل نبود
نبينيد كز كاخ كابل خداى بزين اندر آرد بشبگير پاى
اگرتان ببيند چنين گل بدست كند بر زمينتان هم آنگاه پست
شدند اندر ايوان بتان طراز نشستند و با ماه گفتند راز
نهادند دينار و گوهر بپيش بپرسيد رودابه از كم و بيش
كه چون بودتان كار با پور سام بديدن بهست ار بآواز و نام
پرى چهره هر پنج بشتافتند چو با ماه جاى سخن يافتند
كه مرديست برسان سرو سهى همش زيب و هم فرّ شاهنشهى
همش رنگ و بوى و همش قد و شاخ سوارى ميان لاغر و بر فراخ
دو چشمش چو دو نرگس قيرگون لبانش چو بسّد رخانش چو خون
كف و ساعدش چون كف شير نر هيون ران و موبد دل و شاهفر
سراسر سپيدست مويش برنگ از آهو همين است و اين نيست ننگ
سر جعد آن پهلوان جهان چو سيمين زره بر گل ارغوان
كه گوئى همى خود چنان بايدى و گر نيستى مهر نفزايدى
بديدار تو دادهايمش نويد ز ما بازگشتست دل پر اميد
كنون چاره كار مهمان بساز بفرماى تا بر چه گرديم باز
چنين گفت با بندگان سرو بن كه ديگر شدستى براى و سخن
همان زال كو مرغ پرورده بود چنان پير سر بود و پژمرده بود
بديدار شد چون گل ارغوان سهى قد و زيبا رخ و پهلوان
رخ من بپيشش بياراستى بگفتار و زان پس بها خواستى
همى گفت و لب را پر از خنده داشت رخان هم چو گلنار آگنده داشت
پرستنده با بانوى ماه روى چنين گفت كاكنون ره چاره جوى
كه يزدان هر آنچت هوا بود داد سرانجام اين كار فرخنده باد
يكى خانه بودش چو خرّم بهار ز چهر بزرگان برو بر نگار
بديباى چينى بياراستند طبقهاى زرّين بپيراستند
عقيق و زبرجد برو ريختند مى و مشك و عنبر بر آميختند
همه زر و پيروزه بد جامشان بروشن گلاب اندر آشامشان
بنفشه گل و نرگس و ارغوان سمن شاخ و سنبل بديگر كران
از آن خانه دخت خورشيد روى بر آمد همى تا بخورشيد بوى
