آوردن رستم كیقباد را از كوه البرز
برستم چنين گفت فرخنده زال كه برگير كوپال و بفراز يال
برو تازيان تا بالبرز كوه گزين كن يكى لشكر همگروه
ابر كىقباد آفرين كن يكى مكن پيش او بر درنگ اندكى
بدو هفته بايد كه ايدر بوى گه و بىگه از تاختن نغنوى
بگويى كه لشكر ترا خواستند همى تخت شاهى بياراستند
كه در خورد تاج كيان جز تو كس نبينيم شاها تو فرياد رس
تهمتن زمين را بمژگان برُفت كمر بر ميان بست و چون باد تفت
گر انگشت سلیمانی نباشد
چه خاصیت دهد نقش نگینی
«حافظ»
(اَ لا) [ ع. ]
۱- (ص تف.) برتر، بلندتر.
۲- (ص.) برگزیده از هر چیز.
(اَ عَ مّ) [ ع. ]
۱- (ص تف.)عام تر، شامل تر.
۲- (ص.) گروه بسیار.
(اِ) [ ع. ] (مص م.) کور کردن.
(اِ) [ ع. ] (مص م.)۱ - آباد یافتن زمین را.
۲- بی نیاز ساختن کسی را.
۳- چیزی را مادام العمر به کسی دادن.
( اَ ) [ ع. ] (اِ.) جِ عمق ؛ تکها، تهها، رژفها.
( اَ ) [ ع. ] (اِ.)جِ عمل.
۱- کارها، کردهها.
۲- شغلها، پیشهها.
۳- نواحی (حکومتی).
( اِ ) [ ع. ] (مص ل.) به کار بستن.
(اَ مَ) [ ع. ] (ص.) کسی که به سبب مرض، آب از چشمش جاری شود.
(اَ ما) [ ع. ] (ص.) کور، نابینا.
( اِ ) [ ع. ] (مص م.)
۱- رنجانیدن، به رنج انداختن.
۲- کسی را در کاری دشوار افکندن.
( اَ ) [ ع. ] (اِ.) جِ عنق ؛ بداخلاقها.
(اَ نَ) [ ع. ] (ص.) آن که گردن دراز دارد.
( اَ ) [ ع. ] (اِ.) جِ عون ؛ یاران.
(اَ وَ) [ ع. ] (ص.)
۱- کج، ناراست.
۲- بدخوی.
(اِ وِ) [ ع. ]
۱- (مص ل.)کج شدن.
۲- (اِمص.) کج ی، ناراستی.
(اَ وَ) [ ع. ] (ص.)
۱- یک چشم.
۲- روده کور، روده وسطی.
( اِ ) [ ع. ]
۱- (مص م.) خسته کردن.
۲- (مص ل.) دشوار شدن کار بر کسی.
( اَ ) [ ع. ] (اِ.) جِ عید؛ جشنها.
(اَ) [ ع. ] (اِ.) جِ عین.
۱- بزرگان.
۲- اشراف.
۳- بناها، ساختمانها، مصالح ساختمانی.
(اَ یَ) [ ع. ] (ص.)آن که سیاهی چشمش درشت باشد، فراخ چشم.
