شاهنامه فردوسی – آفرینش مردم

گفتار اندر آفرینش مردم

       

         چو زين بگذرى مردم آمد پديد            شد اين بندها را سراسر كليد

         سرش راست بر شد چو سرو بلند            بگفتار خوب و خرد كار بند

         پذيرنده هوش و راى و خرد            مر او را دد و دام فرمان برد

         ز راه خرد بنگرى اندكى            كه مردم بمعنى چه باشد يكى‏

         مگر مردمى خيره خوانى همى            جز اين را نشانى ندانى همى‏

         ترا از دو گيتى برآورده‏اند            بچندين ميانچى بپرورده‏اند

         نخستين فطرت پسين شمار            توئى خويشتن را ببازى مدار

         شنيدم ز دانا دگرگونه زين            چه دانيم راز جهان آفرين‏

         نگه كن سرانجام خود را ببين            چو كارى بيابى ازين به گزين‏

         برنج اندر آرى تنت را رواست            كه خود رنج بردن بدانش سزاست‏

         چو خواهى كه يابى ز هر بد رها            سر اندر نيارى بدام بلا

         نگه كن بدين گنبد تيز گرد            كه درمان ازويست و زويست درد

         نه گشت زمانه بفرسايدش            نه آن رنج و تيمار بگزايدش‏

         نه از جنبش آرام گيرد همى            نه چون ما تباهى پذيرد همى‏

         از و دان فزونى از و هم شمار            بد و نيك نزديك او آشكار

 

                       

در شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذارید

فرهنگ معین

جستجوی واژه

لیست واژه‌ها (تعداد کل: 36,098)

آستین افشاندن

(اَ دَ)(مص ل.)
۱- تکان دادن دست و آستین به نشانه عفو یا بخشش.
۲- پشت پا زدن، ترک گفتن.
۳- رقصیدن.
۴- اجازه دادن.

آستین دراز

(دِ) (ص.) طماع، آزمند.

آستین سر خود

(سَ خُ) (ص.)
۱- دارای آستین بدون حلقه که به صورت یک پارچه بریده و دوخته شده‌است.
۲- (کن.) خودسر، به اختیار و خواست خود.
۳- مستقل از دیگران.

آستین پوش

(ص فا.)
۱- فروتن.
۲- مطیع، فرمانبردار.

آستینه

(نِ) (اِمر.) تخم مرغ، خایه.

آستیگماتیسم

(سْ) [ فر. ] (اِ.) عارضه‌ای که بر چشم رسد و به سبب آن، نمی‌توان اندام جسمی را به طور واضح و آشکارا دید. این عیب به علت نامنظم بودن قرنیه (که کروی نباشد) و یا جلیدیه (که نامنظم باشد) ...

آسدست

(دَ) (اِمر.) آسیابی که با دست کار کند.

آسغده

(سَ دِ) (ص مف.) آماده، مهیا.

آسغده

(سُ دِ) (ص مف.) نیم سوز، هیزم نیم سوخته.

آسفالت

[ فر. ] (اِ.) مخلوطی از قیر و شن و ماسه که به رنگ قهوه‌ای یا سیاه است که در پوشش کف خیابان‌ها، جاده‌ها و پشت بام به کار می‌رود.

آسم

[ فر. ] (اِ.) نفس تنگی، اختلال در تنفس به علت انسداد برونش‌ها و آلرژی.

آسمان

(س ِ) [ په. ] (اِمر.)
۱- سپهر، فلک.
۲- هر یک از طبقات هفتگانه یا نه گانه افلاک در نظر قدما، فلک.
۳- یکی از ایزدان.
۴- روز بیست و هفتم از هر ماه خورشیدی. ؛ ~ به زمین آمدن کنایه ...

آسمان جل

(~. جُ) (ص مر) تهیدست، فقیر.

آسمان دره

(~. دَ رُِ) (اِمر.) کاهکشان، کهکشان.

آسمان روز

(~.) (اِمر.) نام روز بیست و هفتم از هر ماه خورشیدی.

آسمان سنج

(~. سَ) (ص فا.) طالع بین.

آسمان غرنبه

(~. غُ رُ بِ) (اِمر.) (عا.) = آسمان غرغره. آسمان غرش: رعد، تندر.

آسمان غره

(~. غُ رُِ) (اِمر.) نک آسمان غرنبه.

آسمان و ریسمان

(~ُ) (اِمر.) حرف‌های بی سر و ته، سخن‌های بی فایده.

آسمانخانه

(~. نِ) (اِمر.) سقف، آسمانه.


دیدگاهتان را بنویسید