شاهنامه فردوسی – آفرینش آفتاب

گفتار اندر آفرینش آفتاب

ز ياقوت سرخست چرخ كبود نه از آب و گرد و نه از باد و دود

بچندين فروغ و بچندين چراغ بياراسته چون بنوروز باغ‏

روان اندرو گوهر دلفروز كزو روشنايى گرفتست روز

ز خاور بر آيد سوى باختر نباشد ازين يك روش راست‏تر

ايا آنكه تو آفتابى همى چه بودت كه بر من نتابى همى

دیوان حافظ - خدا چو صورت ابروی دلگشای تو بست

اشعار شاهنامه, اشعار فردوسی, شاهنامه, شعر پارسی, شعر فارسی, شعر فردوسی, فردوسی, گفتار اندر آفرینش آفتاب

بدون نظر

در شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذارید

از دوستان باغ، درین گوشهٔ قفس
گاهی نسیم صبح به من باز می‌رسد
«صائب تبریزی»

دیوان حافظ – صوفی ار باده به اندازه خورد نوشش باد

دیوان حافظ – حسنت به اتفاق ملاحت جهان گرفت

دیوان حافظ – حسن تو همیشه در فزون باد

دیوان حافظ – کلک مشکین تو روزی که ز ما یاد کند

دیوان حافظ – صبا اگر گذری افتدت به کشور دوست

دیوان حافظ – مرا مهر سیه چشمان ز سر بیرون نخواهد شد

دیوان حافظ – دلی که غیب نمای است و جام جم دارد

دیوان حافظ – حاصل کارگه کون و مکان این همه نیست

شاهنامه فردوسی – پاسخ دادن فريدون پسران را

شاهنامه فردوسی – رفتن پسران فريدون نزد شاه يمن

شاهنامه فردوسی – سير نشدن ضحاك از جستجوى

شاهنامه فردوسی – باز آوردن رستم كاوس را

شاهنامه فردوسی – دلخوشى دادن سام سيندخت را

شاهنامه فردوسی – گفتار اندر زادن زال

شاهنامه فردوسی – آگاهى يافتن فريدون از كشته شدن ايرج‏

شاهنامه فردوسی – بازگشتن زال به زابلستان

فرهنگ معین

واژه مورد نظر خود را جستجو کنید

اثقال

( اَ) [ ع. ] (اِ.) جِ ثَقَل، ثِقل.
۱- بارهای گران، گران بها، اسباب.
۲- اشیاء نفیس، چیزهای گرانبها.
۳- رخت‌های مسافر.

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ

برای نوشتن دیدگاه باید وارد بشوید.