شاهنامه فردوسی – آفرینش آفتاب

گفتار اندر آفرینش آفتاب

ز ياقوت سرخست چرخ كبود نه از آب و گرد و نه از باد و دود

بچندين فروغ و بچندين چراغ بياراسته چون بنوروز باغ‏

روان اندرو گوهر دلفروز كزو روشنايى گرفتست روز

ز خاور بر آيد سوى باختر نباشد ازين يك روش راست‏تر

ايا آنكه تو آفتابى همى چه بودت كه بر من نتابى همى

دیوان حافظ - روشن از پرتو رویت نظری نیست که نیست

اشعار شاهنامه, اشعار فردوسی, شاهنامه, شعر پارسی, شعر فارسی, شعر فردوسی, فردوسی, گفتار اندر آفرینش آفتاب

بدون نظر

در شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذارید

ز شرم موی سفیدست هوشیاری من
وگرنه نشاهٔ مستی کم از جوانی نیست
«صائب تبریزی»

دیوان حافظ – آن کیست کز روی کرم با ما وفاداری کند

دیوان حافظ – گر می‌فروش حاجت رندان روا کند

دیوان حافظ – مردم دیده ما جز به رخت ناظر نیست

دیوان حافظ – دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند

دیوان حافظ – درخت دوستی بنشان که کام دل به بار آرد

دیوان حافظ – هر که را با خط سبزت سر سودا باشد

دیوان حافظ – چه مستی است ندانم که رو به ما آورد

دیوان حافظ – به آب روشن می عارفی طهارت کرد

شاهنامه فردوسی – جنگ كاوس با شاه مازندران

شاهنامه فردوسی – آگاه شدن منوچهر از كار زال و رودابه‏

شاهنامه فردوسی – آفرینش کیهان

شاهنامه فردوسی – داستان ابو منصور بن محمد

شاهنامه فردوسی – آمدن كى ‏قباد به استخر پارس

شاهنامه فردوسی – كیكاوس

شاهنامه فردوسی – پادشاهى نوذر

شاهنامه فردوسی – نامگذارى رستم

فرهنگ معین

واژه مورد نظر خود را جستجو کنید

یک رو

(ی) (~.) (ص مر.)
۱- صمیمی، خالص.
۲- یک دست، یک نواخت.
۳- آن که پشت و روی وی یکی باشد.

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ

برای نوشتن دیدگاه باید وارد بشوید.