شاهنامه فردوسی – آفرینش آفتاب

گفتار اندر آفرینش آفتاب

ز ياقوت سرخست چرخ كبود نه از آب و گرد و نه از باد و دود

بچندين فروغ و بچندين چراغ بياراسته چون بنوروز باغ‏

روان اندرو گوهر دلفروز كزو روشنايى گرفتست روز

ز خاور بر آيد سوى باختر نباشد ازين يك روش راست‏تر

ايا آنكه تو آفتابى همى چه بودت كه بر من نتابى همى

شاهنامه فردوسی - پادشاهى ضحاك هزار سال بود

اشعار شاهنامه, اشعار فردوسی, شاهنامه, شعر پارسی, شعر فارسی, شعر فردوسی, فردوسی, گفتار اندر آفرینش آفتاب

بدون نظر

در شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذارید

مغرور مشو این همه بر سوز خود ای شمع
کاین سازش پروانه هم از روی حساب است
«لنگرودی»

دیوان حافظ – مطرب عشق عجب ساز و نوایی دارد

دیوان حافظ – یاد باد آن که سر کوی توام منزل بود

دیوان حافظ – غلام نرگس مست تو تاجدارانند

دیوان حافظ – ساقی به نور باده برافروز جام ما

دیوان حافظ – کلک مشکین تو روزی که ز ما یاد کند

دیوان حافظ – به دام زلف تو دل مبتلای خویشتن است

دیوان حافظ – نه هر که چهره برافروخت دلبری داند

دیوان حافظ – نقدها را بود آیا که عیاری گیرند

شاهنامه فردوسی – رزم رستم با سهراب

شاهنامه فردوسی – كشته شدن اغريرث به دست برادر

شاهنامه فردوسی – آمدن رستم نزديك شاه مازندران به پيغمبرى

شاهنامه فردوسی – آگاه شدن منوچهر از كار زال و رودابه‏

شاهنامه فردوسی – رفتن كى‏ كاوس به مازندران

شاهنامه فردوسی – شكيبايى ايرج و برترى عقلش

شاهنامه فردوسی – رزم كاوس با شاه هاماوران

شاهنامه فردوسی – پاسخ شاه مازندران به كاوس

فرهنگ معین

واژه مورد نظر خود را جستجو کنید

یرغو

(یَ) [ تر. ] (اِ.)
۱- عوارضی که برای رسیدگی به جرایم گرفته می‌شد (ایلخانان).
۲- سیاست.
۳- بازرسی، مجلس محاکمه.

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ

برای نوشتن دیدگاه باید وارد بشوید.