شاهنامه فردوسی – آفرینش آفتاب

گفتار اندر آفرینش آفتاب

       

ز ياقوت سرخست چرخ كبود            نه از آب و گرد و نه از باد و دود

         بچندين فروغ و بچندين چراغ            بياراسته چون بنوروز باغ‏

         روان اندرو گوهر دلفروز            كزو روشنايى گرفتست روز

         ز خاور بر آيد سوى باختر            نباشد ازين يك روش راست‏تر

         ايا آنكه تو آفتابى همى            چه بودت كه بر من نتابى همى

 

                       

  دیوان حافظ - سال‌ها دل طلب جام جم از ما می‌کرد
در شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذارید

در عیش نقد کوش که چون آبخور نماند
آدم بهشت روضه دارالسلام را
«حافظ»

فرهنگ معین

واژه مورد نظر خود را جستجو کنید

گوش نهادن

(نِ دَ) (مص م.) سخن شنیدن، متوجه شدن.

دیدگاهتان را بنویسید