شاهنامه فردوسی – آفرینش آفتاب

گفتار اندر آفرینش آفتاب

       

ز ياقوت سرخست چرخ كبود            نه از آب و گرد و نه از باد و دود

         بچندين فروغ و بچندين چراغ            بياراسته چون بنوروز باغ‏

         روان اندرو گوهر دلفروز            كزو روشنايى گرفتست روز

         ز خاور بر آيد سوى باختر            نباشد ازين يك روش راست‏تر

         ايا آنكه تو آفتابى همى            چه بودت كه بر من نتابى همى

 

                       

  شاهنامه فردوسی - آمدن رستم به نخجيرگاه‏
در شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذارید

خرد ز پیری من کی حساب برگیرد
که باز با صنمی طفل عشق می‌بازم
«حافظ»

فرهنگ معین

واژه مورد نظر خود را جستجو کنید

گوش به زنگ

(بِ. زَ)(ص مر.) منتظر، مترصد، آماده عمل.

دیدگاهتان را بنویسید