شاهنامه فردوسی – آفرینش آفتاب

گفتار اندر آفرینش آفتاب

       

ز ياقوت سرخست چرخ كبود            نه از آب و گرد و نه از باد و دود

         بچندين فروغ و بچندين چراغ            بياراسته چون بنوروز باغ‏

         روان اندرو گوهر دلفروز            كزو روشنايى گرفتست روز

         ز خاور بر آيد سوى باختر            نباشد ازين يك روش راست‏تر

         ايا آنكه تو آفتابى همى            چه بودت كه بر من نتابى همى

 

                       

  شاهنامه فردوسی - پند دادن زال كاوس را
در شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذارید

روزگاریست که سودای بتان دین من است
غم این کار نشاط دل غمگین من است
«حافظ»

فرهنگ معین

واژه مورد نظر خود را جستجو کنید

گوش بدر

(بِ دَ) (ص مر.) منتظر، انتظارکش.

دیدگاهتان را بنویسید