شاهنامه فردوسی – آفرینش آفتاب

گفتار اندر آفرینش آفتاب

ز ياقوت سرخست چرخ كبود نه از آب و گرد و نه از باد و دود

بچندين فروغ و بچندين چراغ بياراسته چون بنوروز باغ‏

روان اندرو گوهر دلفروز كزو روشنايى گرفتست روز

ز خاور بر آيد سوى باختر نباشد ازين يك روش راست‏تر

ايا آنكه تو آفتابى همى چه بودت كه بر من نتابى همى

دیوان حافظ - خستگان را چو طلب باشد و قوت نبود

اشعار شاهنامه, اشعار فردوسی, شاهنامه, شعر پارسی, شعر فارسی, شعر فردوسی, فردوسی, گفتار اندر آفرینش آفتاب

بدون نظر

در شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذارید

نیلوفر سیراب که افشانده سر زلف
این خرمن گیسوی ندارد که تو داری
«رهی معیری»

دیوان حافظ – چه مستی است ندانم که رو به ما آورد

دیوان حافظ – رو بر رهش نهادم و بر من گذر نکرد

دیوان حافظ – ای پسته تو خنده زده بر حدیث قند

دیوان حافظ – مطلب طاعت و پیمان و صلاح از من مست

دیوان حافظ – دلم جز مهر مه‌رویان طریقی بر نمی‌گیرد

دیوان حافظ – تویی که بر سر خوبان کشوری چون تاج

دیوان حافظ – روشنی طلعت تو ماه ندارد

دیوان حافظ – در نظربازی ما بی‌خبران حیرانند

شاهنامه فردوسی – رسيدن زال به يارى مهراب

شاهنامه فردوسی – آفرینش مردم

شاهنامه فردوسی – خوان هفتم كشتن رستم ديو سپيد را

شاهنامه فردوسی – نامه گژدهم به نزديك كاوس‏

شاهنامه فردوسی – آبادانى و آرامش شهرها هنگام پادشاهى هوشنگ

شاهنامه فردوسی – رشك بردن سلم بر ايرج

شاهنامه فردوسی – راى زدن زال با موبدان در كار رودابه

شاهنامه فردوسی – آگاهى يافتن فريدون از كشته شدن ايرج‏

فرهنگ معین

واژه مورد نظر خود را جستجو کنید

گلیون

(گَ) (اِ.) بوقلمون، نوعی پارچه هفت رنگ.

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ

برای نوشتن دیدگاه باید وارد بشوید.