شاهنامه فردوسی – آفرینش آفتاب

گفتار اندر آفرینش آفتاب

       

ز ياقوت سرخست چرخ كبود            نه از آب و گرد و نه از باد و دود

         بچندين فروغ و بچندين چراغ            بياراسته چون بنوروز باغ‏

         روان اندرو گوهر دلفروز            كزو روشنايى گرفتست روز

         ز خاور بر آيد سوى باختر            نباشد ازين يك روش راست‏تر

         ايا آنكه تو آفتابى همى            چه بودت كه بر من نتابى همى

 

                       

  دیوان حافظ - بیا که قصر امل سخت سست‌بنیادست
در شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذارید

ای گل تازه كه بویی زوفا نیست تو را
خبر از سرزنش خار جفا نیست تو را؟
«وحشی بافقی»

فرهنگ معین

واژه مورد نظر خود را جستجو کنید

گلین

(گَ) [ تر. ] (اِ.) عروس.

دیدگاهتان را بنویسید