شاهنامه فردوسی – آفرینش آفتاب

گفتار اندر آفرینش آفتاب

       

ز ياقوت سرخست چرخ كبود            نه از آب و گرد و نه از باد و دود

         بچندين فروغ و بچندين چراغ            بياراسته چون بنوروز باغ‏

         روان اندرو گوهر دلفروز            كزو روشنايى گرفتست روز

         ز خاور بر آيد سوى باختر            نباشد ازين يك روش راست‏تر

         ايا آنكه تو آفتابى همى            چه بودت كه بر من نتابى همى

 

                       

  دیوان حافظ - آن کیست کز روی کرم با ما وفاداری کند
در شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذارید

چل سال بیش رفت که من لاف می‌زنم
کز چاکران پیر مغان کمترین منم
«حافظ»

فرهنگ معین

واژه مورد نظر خود را جستجو کنید

گلوه

(گُ وَ یا وِ) (اِ.) سوراخ تنور نان پزی.

دیدگاهتان را بنویسید