شاهنامه فردوسی – آفرینش آفتاب

گفتار اندر آفرینش آفتاب

ز ياقوت سرخست چرخ كبود نه از آب و گرد و نه از باد و دود

بچندين فروغ و بچندين چراغ بياراسته چون بنوروز باغ‏

روان اندرو گوهر دلفروز كزو روشنايى گرفتست روز

ز خاور بر آيد سوى باختر نباشد ازين يك روش راست‏تر

ايا آنكه تو آفتابى همى چه بودت كه بر من نتابى همى

شاهنامه فردوسی - بخش كردن فريدون جهان را بر پسران

اشعار شاهنامه, اشعار فردوسی, شاهنامه, شعر پارسی, شعر فارسی, شعر فردوسی, فردوسی, گفتار اندر آفرینش آفتاب

بدون نظر

در شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذارید

غلام همت آن رند عافیت سوزم
که در گداصفتی کیمیاگری داند
«حافظ»

دیوان حافظ – آن سیه‌چرده که شیرینی عالم با اوست

دیوان حافظ – چه لطف بود که ناگاه رشحه قلمت

دیوان حافظ – دیدی که یار جز سر جور و ستم نداشت

دیوان حافظ – خوشتر ز عیش و صحبت و باغ و بهار چیست

دیوان حافظ – به آب روشن می عارفی طهارت کرد

دیوان حافظ – خم زلف تو دام کفر و دین است

دیوان حافظ – آن کس که به دست جام دارد

دیوان حافظ – صبا به لطف بگو آن غزال رعنا را

شاهنامه فردوسی – زادن منوچهر از مادرش‏

شاهنامه فردوسی – فراهم آوردن شاهنامه

شاهنامه فردوسی – گفتار اندر مردن فريدون

شاهنامه فردوسی – نامگذارى رستم

شاهنامه فردوسی – رسيدن زال به نزديك سام

شاهنامه فردوسی – داستان جنگ هفت گردان‏

شاهنامه فردوسی – خوان پنجم گرفتار شدن اولاد به دست رستم

شاهنامه فردوسی – پادشاهى طهمورث ديوبند سى سال بود

فرهنگ معین

واژه مورد نظر خود را جستجو کنید

گلخن تاب

(~.) (ص فا.) تون تاب، کسی که آتش خانه حمام را روشن می‌کند.

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ

برای نوشتن دیدگاه باید وارد بشوید.