شاهنامه فردوسی – آفرینش آفتاب

گفتار اندر آفرینش آفتاب

ز ياقوت سرخست چرخ كبود نه از آب و گرد و نه از باد و دود

بچندين فروغ و بچندين چراغ بياراسته چون بنوروز باغ‏

روان اندرو گوهر دلفروز كزو روشنايى گرفتست روز

ز خاور بر آيد سوى باختر نباشد ازين يك روش راست‏تر

ايا آنكه تو آفتابى همى چه بودت كه بر من نتابى همى

شاهنامه فردوسی - پادشاهى ضحاك هزار سال بود

اشعار شاهنامه, اشعار فردوسی, شاهنامه, شعر پارسی, شعر فارسی, شعر فردوسی, فردوسی, گفتار اندر آفرینش آفتاب

بدون نظر

در شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذارید

از سر خردهٔ جان سخت دلیرانه گذشت
آفرین باد به پروانه که مردانه گذشت
«صائب تبریزی»

دیوان حافظ – شکفته شد گل حمرا و گشت بلبل مست

دیوان حافظ – حسب حالی ننوشتی و شد ایامی چند

دیوان حافظ – به آب روشن می عارفی طهارت کرد

دیوان حافظ – به ملازمان سلطان، که رساند این دعا را

دیوان حافظ – غلام نرگس مست تو تاجدارانند

دیوان حافظ – روز وصل دوستداران یاد باد

دیوان حافظ – شراب و عیش نهان چیست کار بی‌بنیاد

دیوان حافظ – در این زمانه رفیقی که خالی از خلل است

شاهنامه فردوسی – فرستادن فريدون جندل را به يمن

شاهنامه فردوسی – آغاز داستان سهراب‏

شاهنامه فردوسی – باز آوردن رستم كاوس را

شاهنامه فردوسی – كى‏ قباد

شاهنامه فردوسی – كشته شدن تور بر دست منوچهر

شاهنامه فردوسی – فراهم آوردن شاهنامه

شاهنامه فردوسی – بنياد نهادن اين نامه

شاهنامه فردوسی – رسيدن زال به يارى مهراب

فرهنگ معین

واژه مورد نظر خود را جستجو کنید

گلابی

(گُ) (اِ.)
۱- از جمله میوه‌هایی که دانه‌های آن لعاب بسیار دارد و تقریباً به شکل بیضی است.
۲- وسیله‌ای بیضی شکل که مانند توپ از باد پُر می‌شود و از آن در ورزش مشت زنی استفاده می‌کنند.

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ

برای نوشتن دیدگاه باید وارد بشوید.