شاهنامه فردوسی – آفرینش آفتاب

گفتار اندر آفرینش آفتاب

ز ياقوت سرخست چرخ كبود نه از آب و گرد و نه از باد و دود

بچندين فروغ و بچندين چراغ بياراسته چون بنوروز باغ‏

روان اندرو گوهر دلفروز كزو روشنايى گرفتست روز

ز خاور بر آيد سوى باختر نباشد ازين يك روش راست‏تر

ايا آنكه تو آفتابى همى چه بودت كه بر من نتابى همى

دیوان حافظ - آن پیک نامور که رسید از دیار دوست

اشعار شاهنامه, اشعار فردوسی, شاهنامه, شعر پارسی, شعر فارسی, شعر فردوسی, فردوسی, گفتار اندر آفرینش آفتاب

بدون نظر

در شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذارید

از دیار خواجه شیراز میآید رهی
تا ثنای خواجه عبدالله انصاری کند
«رهی معیری»

دیوان حافظ – در این زمانه رفیقی که خالی از خلل است

دیوان حافظ – زاهد خلوت‌نشین دوش به میخانه شد

دیوان حافظ – تا سر زلف تو در دست نسیم افتادست

دیوان حافظ – دیدی که یار جز سر جور و ستم نداشت

دیوان حافظ – عیب رندان مکن ای زاهد پاکیزه‌سرشت

دیوان حافظ – رسید مژده که ایام غم نخواهد ماند

دیوان حافظ – نیست در شهر نگاری که دل ما ببرد

دیوان حافظ – رونق عهد شباب است دگر بستان را

شاهنامه فردوسی – نامگذارى رستم

شاهنامه فردوسی – رسيدن زال به نزديك سام

شاهنامه فردوسی – گرفتن رستم رخش را

شاهنامه فردوسی – رزم رستم با تورانيان‏‏

شاهنامه فردوسی – پرسيدن فريدون نژاد خود را از مادر

شاهنامه فردوسی – اندر زادن فريدون

شاهنامه فردوسی – راى زدن رستم با كى‏ قباد

شاهنامه فردوسی – راى زدن سام با موبدان بر كار زال

فرهنگ معین

واژه مورد نظر خود را جستجو کنید

گردوغند

(~. غَ) (ص مر.) (عا.) کسی که فربه و کوتاه باشد: گرد اندام.

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ

برای نوشتن دیدگاه باید وارد بشوید.