شاهنامه فردوسی – آفرینش آفتاب

گفتار اندر آفرینش آفتاب

ز ياقوت سرخست چرخ كبود نه از آب و گرد و نه از باد و دود

بچندين فروغ و بچندين چراغ بياراسته چون بنوروز باغ‏

روان اندرو گوهر دلفروز كزو روشنايى گرفتست روز

ز خاور بر آيد سوى باختر نباشد ازين يك روش راست‏تر

ايا آنكه تو آفتابى همى چه بودت كه بر من نتابى همى

دیوان حافظ - صبحدم مرغ چمن با گل نوخاسته گفت

اشعار شاهنامه, اشعار فردوسی, شاهنامه, شعر پارسی, شعر فارسی, شعر فردوسی, فردوسی, گفتار اندر آفرینش آفتاب

بدون نظر

در شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذارید

ندانم از چه سبب رنگ آشنایی نیست
سهی قدان سیه چشم ماه سیما را
«حافظ»

دیوان حافظ – شراب و عیش نهان چیست کار بی‌بنیاد

دیوان حافظ – نقدها را بود آیا که عیاری گیرند

دیوان حافظ – جمالت آفتاب هر نظر باد

دیوان حافظ – جان بی‌جمال جانان میل جهان ندارد

دیوان حافظ – صلاح کار کجا و من خراب کجا

دیوان حافظ – المنة لله که در میکده باز است

دیوان حافظ – ای هدهد صبا به سبا می‌فرستمت

دیوان حافظ – صبا به تهنیت پیر می‌فروش آمد

شاهنامه فردوسی – بند كردن فريدون ضحاك را

شاهنامه فردوسی – ديدن فريدون دختران جمشيد را

شاهنامه فردوسی – دلخوشى دادن سام سيندخت را

شاهنامه فردوسی – كى‏ قباد

شاهنامه فردوسی – آگه شدن منوچهر از كار سام و زال زر

شاهنامه فردوسی – پاسخ نامه سام از منوچهر

شاهنامه فردوسی – رفتن ايرج بسوى پدر

شاهنامه فردوسی – پادشاهى طهمورث ديوبند سى سال بود

فرهنگ معین

واژه مورد نظر خود را جستجو کنید

ابریشم

(اَ شَ یا شُ) [ په. ] (اِ.)
۱- رشته‌های بسیار نازکی که از پیله کرم ابریشم جدا می‌کنند و استفاده می‌کنند.
۲- سازهای زه دار.
۳- درختی از دسته گل ابریشم‌ها جزء تیره پروانه واران که گونه‌ای از آن در جنگل‌های شمال ایران به نام شب خسب (شوفِس) موجود است.

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ

برای نوشتن دیدگاه باید وارد بشوید.