شاهنامه فردوسی – آفرینش آفتاب

گفتار اندر آفرینش آفتاب

       

ز ياقوت سرخست چرخ كبود            نه از آب و گرد و نه از باد و دود

         بچندين فروغ و بچندين چراغ            بياراسته چون بنوروز باغ‏

         روان اندرو گوهر دلفروز            كزو روشنايى گرفتست روز

         ز خاور بر آيد سوى باختر            نباشد ازين يك روش راست‏تر

         ايا آنكه تو آفتابى همى            چه بودت كه بر من نتابى همى

 

                       

  دیوان حافظ - ز گریه مردم چشمم نشسته در خون است
در شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذارید

سحر سرشک روانم سر خرابی داشت
گرم نه خون جگر می‌گرفت دامن چشم
«حافظ»

فرهنگ معین

واژه مورد نظر خود را جستجو کنید

کیهان

(کَ یا کِ) (اِ.) جهان، روزگار، دنیا.

دیدگاهتان را بنویسید