شاهنامه فردوسی – آفرینش آفتاب

گفتار اندر آفرینش آفتاب

ز ياقوت سرخست چرخ كبود نه از آب و گرد و نه از باد و دود

بچندين فروغ و بچندين چراغ بياراسته چون بنوروز باغ‏

روان اندرو گوهر دلفروز كزو روشنايى گرفتست روز

ز خاور بر آيد سوى باختر نباشد ازين يك روش راست‏تر

ايا آنكه تو آفتابى همى چه بودت كه بر من نتابى همى

دیوان حافظ - کلک مشکین تو روزی که ز ما یاد کند

اشعار شاهنامه, اشعار فردوسی, شاهنامه, شعر پارسی, شعر فارسی, شعر فردوسی, فردوسی, گفتار اندر آفرینش آفتاب

بدون نظر

در شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذارید

در گوش قدردانی من حلقهٔ زرست
هر کس که گوشمال بجا می‌دهد مرا
«صائب تبریزی»

دیوان حافظ – ز گریه مردم چشمم نشسته در خون است

دیوان حافظ – به کوی میکده هر سالکی که ره دانست

دیوان حافظ – روزگاریست که سودای بتان دین من است

دیوان حافظ – یارم چو قدح به دست گیرد

دیوان حافظ – روشنی طلعت تو ماه ندارد

دیوان حافظ – چه لطف بود که ناگاه رشحه قلمت

دیوان حافظ – سحر بلبل حکایت با صبا کرد

دیوان حافظ – بنال بلبل اگر با منت سر یاریست

شاهنامه فردوسی – هنر نمودن زال در پيش منوچهر

شاهنامه فردوسی – راى زدن رستم با كى‏ قباد

شاهنامه فردوسی – هفت خوان رستم

شاهنامه فردوسی – آفرینش ماه

شاهنامه فردوسی – رزم كردن رستم با سه شاه و رها شدن كاوس از بند

شاهنامه فردوسی – آبادانى و آرامش شهرها هنگام پادشاهى هوشنگ

شاهنامه فردوسی – كشته يافتن ويسه پسر خود را

شاهنامه فردوسی – آغاز داستان سهراب‏

فرهنگ معین

واژه مورد نظر خود را جستجو کنید

کلکسیون

(کُ لِ یُ) [ فر. ] (اِ.) مجموعه.

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ

برای نوشتن دیدگاه باید وارد بشوید.