شاهنامه فردوسی – آفرینش آفتاب

گفتار اندر آفرینش آفتاب

ز ياقوت سرخست چرخ كبود نه از آب و گرد و نه از باد و دود

بچندين فروغ و بچندين چراغ بياراسته چون بنوروز باغ‏

روان اندرو گوهر دلفروز كزو روشنايى گرفتست روز

ز خاور بر آيد سوى باختر نباشد ازين يك روش راست‏تر

ايا آنكه تو آفتابى همى چه بودت كه بر من نتابى همى

دیوان حافظ - دوستان دختر رز توبه ز مستوری کرد

اشعار شاهنامه, اشعار فردوسی, شاهنامه, شعر پارسی, شعر فارسی, شعر فردوسی, فردوسی, گفتار اندر آفرینش آفتاب

بدون نظر

در شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذارید

چمن از تو خرم ای اشک روان که جویباری
خجل از تو چشمه ای چشم رهی که زنده رودی
«رهی معیری»

دیوان حافظ – شربتی از لب لعلش نچشیدیم و برفت

دیوان حافظ – قتل این خسته به شمشیر تو تقدیر نبود

دیوان حافظ – گر می‌فروش حاجت رندان روا کند

دیوان حافظ – خسروا گوی فلک در خم چوگان تو باد

دیوان حافظ – به جان خواجه و حق قدیم و عهد درست

دیوان حافظ – رواق منظر چشم من آشیانه توست

دیوان حافظ – ساقی بیار باده که ماه صیام رفت

دیوان حافظ – در این زمانه رفیقی که خالی از خلل است

شاهنامه فردوسی – پاسخ دادن فريدون پسران را

شاهنامه فردوسی – گرفتن رستم رخش را

شاهنامه فردوسی – پاسخ شاه مازندران به كاوس

شاهنامه فردوسی – ستایش خرد

شاهنامه فردوسی – پيروزى فريدون بر ضحاك و دست يافتن بر گنجهاى آن

شاهنامه فردوسی – آمدن رستم به شهر سمنگان‏‏

شاهنامه فردوسی – رسيدن سام و دستان به كابل

شاهنامه فردوسی – داستان فريدون با كارگزار ضحاك

فرهنگ معین

واژه مورد نظر خود را جستجو کنید

کشخان

(کَ) [ ع. ] (ص.) بی غیرت، دیوث.

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ

برای نوشتن دیدگاه باید وارد بشوید.