شاهنامه فردوسی – آفرینش آفتاب

گفتار اندر آفرینش آفتاب

       

ز ياقوت سرخست چرخ كبود            نه از آب و گرد و نه از باد و دود

         بچندين فروغ و بچندين چراغ            بياراسته چون بنوروز باغ‏

         روان اندرو گوهر دلفروز            كزو روشنايى گرفتست روز

         ز خاور بر آيد سوى باختر            نباشد ازين يك روش راست‏تر

         ايا آنكه تو آفتابى همى            چه بودت كه بر من نتابى همى

 

                       

  دیوان حافظ - تا سر زلف تو در دست نسیم افتادست
در شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذارید

دلبر آسایش ما مصلحت وقت ندید
ور نه از جانب ما دل نگرانی دانست
«حافظ»

فرهنگ معین

واژه مورد نظر خود را جستجو کنید

ابره

(اُ رِ) (اِ.) هوبره، آهوبره.

دیدگاهتان را بنویسید